Хароб аз боди поизи хморонгизи Теҳронам

خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانم

Хумори он баҳори шӯху шаҳри ошӯби шмронм

خمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم

Худоёи хотироти саркаши як умри шайдое

خدایا خاطرات سرکش یک عمر شیدایی

Гирифта дар димоғии хаста чун хобии парешонам

گرفته در دماغی خسته چون خوابی پریشانم

Хаёли рафтагони шаб то саҳар дар ҷонами овезад

خیال رفتگان شب تا سحر در جانم آویزد

Худоёи ин шаби овезон чаҳ мехоҳанд аз ҷонам

خدایا این شب آویزان چه می خواهند از جانم

Парешони ёдгорӣҳои бар боданд ва ме печанд

پریشان یادگاریهای بر بادند و می پیچند

Ба гулзори хазони умр чун рагбори боронам

به گلزار خزان عمر چون رگبار بارانم

Хазони ҳам бо сурӯди барги резон олимӣ дорад

خزان هم با سرود برگ ریزان عالمی دارد

Чаҳ ҷои ман ки аз сардӣу хомӯшии зимистонам

چه جای من که از سردی و خاموشی زمستانم

Магари куффораи озодӣу озодагиҳо буд

مگر کفارهٔ آزادی و آزادگی‌ها بود

Ки аъсобами ғулу занҷири гашту сабри зиндонам

که اعصابم غل و زنجیر گشت و صبر زندانم

Ба буҳронӣ ки кардам оташам шуд аз арақи хомӯш

به بحرانی که کردم آتشم شد از عرق خاموش

Хушо он оташини табҳо ки дилкаш буд ҳазёнам

خوشا آن آتشین‌تب‌ها که دلکش بود هذیانم

Се тори мутриби шавқами гусастаи сими ҷонсӯзам

سه تار مطرب شوقم گسسته سیم جانسوزم

Шубони водии ишқами шикаста ноӣ нолонам

شبان وادی عشقم شکسته نای نالانم

На ҷомии кӯи дамад дар оташи афсурдаи ҷони ман

نه جامی کو دمد در آتش افسرده جان من

На дӯдӣ кӯ барояд аз сари шӯридаи сомонам

نه دودی کو برآید از سر شوریده سامانم

Шукуфтаи шамъи дмсозми чунон хомӯш шуд каз вай

شکفته شمع دمسازم چنان خاموش شد کز وی

Ба ашки тавба хуш кардам ки май борад ба домонам

به اشک توبه خوش کردم که می بارد به دامانم

Гиреҳ шуд дар гулӯем нолаи ҷои сими ҳам холӣ

گره شد در گلویم ناله جای سیم هم خالی

Ки ман вохўондни ин панҷа печида натавонам

که من واخواندن این پنجه پیچیده نتوانم

Куҷои ёр ва диёрӣ монад аз бе Меҳрии айём

کجا یار و دیاری ماند از بی مهری ایام

Ки то оҳии баради сӯзу гудози ман ба ёронам

که تا آهی برد سوز و گداز من به یارانم

Биё эй корвони Мисри оҳанги куҷои дорӣ ?

بیا ای کاروان مصر آهنگ کجا داری؟

Гузар бар чоҳ канъон кун ман охири моҳи канъонам

گذر بر چاه کنعان کن من آخر ماه کنعانم

Сурӯди обшори дилкаши пас қалъаам дар гӯш

سرود آبشار دلکش پس قلعه ام در گوش

Шаби поиз табризаст ва дар боғи гулистонам

شب پائیز تبریز است و در باغ گلستانم

Гуруҳи кӯдакони саргаштаи чарху фалаки бозӣ

گروه کودکان سرگشته چرخ و فلک بازی

Ман аз бозии ин чархи фалаки сар дар гиребонам

من از بازی این چرخ فلک سر در گریبانم

Ба мағзами ҷаъбаи шаҳри фаранги умр бе ҳосил

به مغزم جعبه شهر فرنگ عمر بی حاصل

Ба чархи афтодау гўӣӣ дар офоқаст ҷавлонам

به چرخ افتاده و گوئی در آفاقست جولانم

Чаҳ дарёӣ чаҳ тӯфонӣ ки ман дар печу тоби он

چه دریایی چه طوفانی که من در پیچ و تاب آن

Ба заврақҳои соҳиби куштаи саргашта май монам

به زورقهای صاحب کشته سرگشته می مانم

Азин шӯрам ки имшаб зад ба сари ошуфтау сангин

ازین شورم که امشب زد به سر آشفته و سنگین

Чаҳ мегӯям наме фаҳмам чаҳ мехоҳам наме донам

چه می گویم نمی فهمم چه می خواهم نمی دانم

Ба ашки ман гулу гулзори шеъри форсии хандон

به اشک من گل و گلزار شعر فارسی خندان

Ман шӯридаи бахт аз чашми гирёни абри нисонм

من شوریده بخت از چشم گریان ابر نیسانم

Куҷо то гуядам барчин ва то кӣ гуядам бархез

کجا تا گویدم برچین و تا کی گویدم برخیز

Ба хон ашки чашму хӯн дил умрӣаст меҳмонам

به خوان اشک چشم و خون دل عمریست مهمانم

Ба номардӣ макун пастам бигир эй осмони дастам

به نامردی مکن پستم بگیر ای آسمان دستم

Ки ман то бӯда ва ҳастам ғуломи шоҳи мардонам

که من تا بوده و هستم غلام شاه مردانم

Чаҳ бими ғарқам аз Аммон ки ҷустами гавҳари имон

چه بیمِ غرقم از عُمّان که جُستم گوهر ایمان

Дило ҳарчанд каз ҳурмони ҳунари бас буд товонам

دلا هرچند کز حرمان هنر بس بود تاوانم

Фалаки гӯ бо ман ин номардӣу номардумӣ бас кун

فلک گو با من این نامردی و نامردمی بس کن

Ки ман султони ишқу шаҳриёри шеъри Эронам

که من سلطان عشق و شهریار شعر ایرانم