Ба марги чораи нҷстм ки дар ҷаҳони монам

به مرگ چاره نجستم که در جهان مانم

Ба ишқ зинда шудам то ки ҷовдони монам

به عشق زنده شدم تا که جاودان مانم

Чу мардум аз тану ҷони ворҳондм аз зиндон

چو مردم از تن و جان وارهاندم از زندان

Ба ишқ зинда шавам ҷовдон ба ҷони монам

به عشق زنده شوم جاودان به جان مانم

Ба марги зинда шудан ҳам ҳикоятии сети аҷиб

به مرگ زنده شدن هم حکایتی‌ست عجیب

Агар ғалат накунам худ ба ҷовдони монам

اگر غلط نکنم خود به جاودان مانم

Дар ошиёна тўбо намондам аз сари ноз

در آشیانهٔ طوبا نماندم از سر ناز

На хокем ки ба зиндони хокдони монам

نه خاکیم که به زندان خاکدان مانم

зи ҷӯйбор муҳаббат чашидам оби ҳаёт

ز جویبار محبت چشیدم آب حیات

Ки чун ҳамеша баҳори эмин аз хазони монам

که چون همیشه بهار ایمن از خزان مانم

Ғубори чашмаи ҳайвони ҳиҷоб зўолқрн аст

غبار چشمهٔ حیوان حجاب ذوالقرن است

Ба Хизри гӯи ту агар пер , ман ҷавони монам

به خضر گو تو اگر پیر، من جوان مانم

Чаҳ солҳо ки хазидам ба кунҷи танҳоӣ

چه سال‌ها که خزیدم به کنج تنهایی

Ки ганҷ бошам ва беном ва бе нишони монам

که گنج باشم و بی نام و بی نشان مانم

Даричаҳои шабистон ба меҳру маи бастам

دریچه‌های شبستان به مهر و مه بستم

Бидон умед ки аз чашми бади ниҳони монам

بدان امید که از چشم بد نهان مانم

Ба хишту гул на фурӯд омадӣ серум , гуфтӣ

به خشت و گل نه فرود آمدی سرم، گفتی

Ки дар сарочаи имкон ба ломакони монам

که در سراچهٔ امکان به لامکان مانم

Ба амни хилвати ман тохти шӯҳрат ва нагузошт

به امن خلوت من تاخت شهرت و نگذاشت

Ки аз рафиқи зиёнкор дар амони монам

که از رفیق زیانکار در امان مانم

Ба шамъи субҳдами шаҳриёру қуръонаш

به شمع صبحدم شهریار و قرآنش

Казин тарона ба мурғон субҳ хон монам

کزین ترانه به مرغان صبح‌خوان مانم