Рӯза дорам ману ифторам аз он лаъл лаб аст

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

Оре ! ифтори рутаб дар рамазон мустаҳаб аст

آری! افطار رطب در رمضان مستحب است

Рӯзи моҳи рамазон , зулф мефишон ки фақиҳ

روز ماه رمضان، زلف میفشان که فقیه

Бихӯрад рӯзаи худро ба гумонаш ки шаб аст

بخورد روزهٔ خود را به گمانش که شب است

Зери лаб , вақти навиштани ҳамаи каси нуқта наад

زیر لب، وقت نوشتن همه کس نقطه نهد

Ин аҷаб ! нуқтаи холи ту ба болой лаб аст

این عجب! نقطه خال تو به بالای لب است

ё раб ! ин нуқтаи лабро ки ба боло биниҳод ?

یا رب! این نقطهٔ لب را که به بالا بنهاد؟

Нуқта ҳар ҷо ғалат афтод , макидан адаб аст

نقطه هر جا غلط افتاد، مکیدن ادب است

Шаҳнаи андар ақабаст ва , ман аз он май тарсам

شحنه اندر عقب است و، من از آن می‌ترسم

Ки лаби лаъли ту , олӯда ба моء алънб аст

که لب لعل تو، آلوده به ماء العنب است

Писари Марям агар нест чаҳ бокаст зи марг

پسر مریم اگر نیست چه باک است ز مرگ

Ки дамодами лаби ман бар лаби бинт алънб аст

که دمادم لب من بر لب بنت العنب است

Манъам аз ишқ кунад зоҳид ва , огаҳ набӯд

منعم از عشق کند زاهد و، آگه نبود

Шӯҳрати ишқи ман аз малики аҷам то араб аст

شهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است

Гуфтамаш эй бути ман , бӯса бидиҳ ҷони бустон

گفتمش ای بت من، بوسه بده جان بستان

Гуфт : рӯ кин сухани ту , на бшрт адаб аст

گفت: رو کاین سخن تو، نه بشرط ادب است

Ишқ онаст ки аз рӯй ҳақиқат бошад

عشق آنست که از روی حقیقت باشد

Ҳар киро ишқ маҷозӣаст ҳмол алҳтб аст

هر که را عشق مجازیست حمال الحطب است

Гар сабӯҳӣ ба висоли рухи ҷонон ҷон дод

گر صبوحی به وصال رخ جانان جان داد

Судани чеҳра ба хоки сари кӯяш сабаб аст

سودن چهره به خاک سر کویش سبب است