Бар сари мижгони ёр ман мазан ангушт

بر سر مژگان یار من مزن انگشت

Одами оқил ба нештар назанад мушт

آدم عاقل به نیشتر نزند مشت

Парда чу боди сабои з рӯй ту бардошт

پرده چو باد صبا ز روی تو برداشت

Рехт ба хоки обрӯии оташи зартушт

ریخت به خاک آبروی آتش زرتشت

Пеши лабати ҷони супурдам ва ба ки гӯям

پیش لبت جان سپردم و به که گویم

Бар лаби оби ҳаёт , тишнагӣами кишт

بر لب آب حیات، تشنگیم کشت

Пушти марогар ғамати шикаст , аҷаб нест

پشت مرا گر غمت شکست، عجب نیست

Бори фироқи ту , кӯҳро шаканд пушт

بار فراق تو، کوه را شکند پشت

Хӯни марои чашми ҷодӯии ту наме рехт

خون مرا چشم جادوی تو نمی‌ریخت

Аз паии қатлами лабат ба шер зад ангушт

از پی قتلم لبت به شیر زد انگشت

Мғбчгон , пой аз нишот бикӯбед

مغبچگان، پای از نشاط بکوبید

Духтар руз меравад ба ҳиҷлаи чархишат

دختر رز می‌رود به حجلهٔ چرخشت

Кофару муъмин чу рӯй хуби ту бенанд

کافر و مؤمن چو روی خوب تو بینند

Он ба килисо ва ин ба каъба кунад пушт

آن به کلیسا و این به کعبه کند پشت

Душман агар мекашад , ба дӯст тавон гуфт

دشمن اگر می‌کُشد، به دوست توان گفت

Бо ки тавон гуфт инки : дӯсти марои кишт ?

با که توان گفت اینکه: دوست مرا کُشت؟

Об ҳётш таровад аз бен нохун

آب حیاتش تراود از بن ناخن

Онкии лабатро нишон диҳад ба сари ангушт

آنکه لبت را نشان دهد به سر انگشت

Ком , сабӯҳии набард аз лаби лаълат

کام، صبوحی نبرد از لب لعلت

То ки ба хӯни ҷигар чу ғунчаи нёғшт

تا که به خون جگر چو غنچه نیاغشت