Дида дар ҳиҷри ту шарманда эҳсонам кард

دیده در هجر تو شرمندهٔ احسانم کرد

Бас ки шабҳо гуҳари ашк ба домонам кард

بس که شب‌ها گهر اشک به دامانم کرد

Ошиқони дӯши зи гесуии ту девона шуданд

عاشقان دوش ز گیسوی تو دیوانه شدند

Ҳоли ошуфтаи он ҷамъ парешонам кард

حال آشفتهٔ آن جمع پریشانم کرد

То ки вайрон шудам омад ба кафами ганҷи мурод

تا که ویران شدم آمد به کفم گنج مراد

Хонаи сайли ғами обод ки вайронам кард

خانهٔ سیل غم آباد که ویرانم کرد

Шамае аз гул рӯй ту ба булбул гуфтам

شمّه‌ای از گل روی تو به بلبل گفتم

Он тнки ҳавсилаи расвоӣ гулистонам кард

آن تُنُک حوصله رسوای گلستانم کرد

Достони шаби ҳиҷрон ту гуфтам бо шамъ

داستان شب هجران تو گفتم با شمع

Он қадри сӯхт ки аз гуфта пушаймонам кард

آنقدر سوخت که از گفته پشیمانم کرد