Шавам ман гарчи сайди ғарқа дар хӯн гашта таркиш

شوم من گرچه صید غرقه در خون گشتهٔ ترکش

Надонам тарк ӯ , ҳар кас ки битавонад кунад таркиш

ندانم ترک او، هر کس که بتواند کند ترکش

Кашидӣ нози чашмаш эй дили охири рехти хӯнат ро

کشیدی ناز چشمش ای دل آخر ریخت خونت را

Бигуфтам борҳои ман бо ту , нози масти камтари каш

بگفتم بارها من با تو، ناز مست کمتر کش

Ба ҷое пои ниҳодаи сет ӯ ки хуршеди ҷаҳони оро

به جایی پا نهاده ست او که خورشید جهان آرا

Агар хоҳад тамошояш , биафтад тоҷ аз таркиш

اگر خواهد تماشایش، بیفتد تاج از ترکش

Мусаввир ! аз чаҳ рӯи вомондае аз қаду рухсораш ?

مصوّر! از چه رو وامانده ای از قد و رخسارش؟

Рахш аз моҳи некӯтар , қадаш аз сарви бартар , каш

رخش از ماه نیکوتر، قدش از سرو برتر، کش

зи як тири нигаҳ аз по дар оради сад чу рустам ро

ز یک تیر نگه از پا در آرد صد چو رستم را

Дар оради он камони абрӯ , агар як тир , аз таркиш

در آرد آن کمان ابرو، اگر یک تیر، از ترکش

Надода то зи ғам , гардуни дун , бар боди хокат ро

نداده تا ز غم، گردون دون، بر باد خاکت را

зи обу хок то донеи сабӯҳии оташтар каш

ز آب و خاک تا دانی صبوحی آتش تر کش