эй хоҷаи чашми ман ҳамаи сӯй хатасту хол

ای خواجه چشم من همه سوی خط است و خال

Ту дар хаёли мол ва дар андешаи манол

تو در خیال مال و در اندیشهٔ منال

Ман мӯътариф ки бода ҳаромаст ме хӯрам

من معترف که باده حرامست می‌خورم

эй шайхи моли вақф чаҳ сон бар ту шуд ҳалол ?

ای شیخ مال وقف چه سان بر تو شد حلال؟

Ҷустии нишон ӯ ки мабодои нишон ӯ

جُستی نشان او که مبادا نشان او

Ҳар ҷо бар афканди санамии парда аз ҷамол

هر جا بر افکند صنمی پرده از جمال

Дар гӯш буд ҳарфи фироқами фасона Эй

در گوش بود حرف فراقم فسانه‌ای

Ғофили зи бозии фалаку макри бади сгол

غافل ز بازی فلک و مکر بد سگال

Ҳар дардро дўоӣӣ ва ҳар хорро гулӣ аст

هر درد را دوائی و هر خار را گلی است

Аидл хамӯш бош дамии он қадри манол

ایدل خموش باش دمی آنقدر منال

Шбҳости боз дидаам аз орзӯии ту

شبهاست باز دیده‌ام از آرزوی تو

То аз шамоили ту ҳикоят кунад мисол

تا از شمایل تو حکایت کند مثال

Гуфтӣ ки дому донаи дил аз куҷо бибин

گفتی که دام و دانه دل از کجا ببین

Бар рӯй дӯсти зулфу брхсори ёри хол

بر روی دوست زلف و برخسار یار خال

эй боди ҳоли зор сабӯҳӣ бигӯ ба ёр

ای باد حال زار صبوحی بگو به یار

Аммо на он қадр ки аз ӯ гирадаш малол

امّا نه آنقدر که از او گیردش ملال