Дилами фитода бар он зулфи пуршикан ки ту дорӣ

دلم فتاده بر آن زلف پرشکن که تو داری

Қарори бардаи зи ман он лабу даҳан ки ту дорӣ

قرار برده ز من آن لب و دهن که تو داری

Лабат чу ғунча , рахт чун бунафша , зулф чу сунбул ,

لبت چُو غنچه، رُخَت چون بنفشه، زلف چُو سنبل،

Касе надида аз ин хубтар чаман ки ту дорӣ

کسی ندیده از این خوبتر چمن که تو داری

зи буии перҳанат зинда мешавад дили мурда

ز بوی پیرهنت زنده می‌شود دل مرده

Чаҳ ҳикматаст дар ин буии перҳан ки ту дорӣ

چه حکمت است در این بوی پیرهن که تو داری

Куҷост шаҳру диёру куҷо буд ватани ту

کجاست شهر و دیار و کجا بود وطن تو

Хушо ба мардуми он шаҳр ва он ватан ки ту дорӣ

خوشا به مردم آن شهر و آن وطن که تو داری

Марои ғулом худат кун ки ҳеҷ хоҷа надорад

مرا غلام خودت کن که هیچ خواجه ندارد

Чунин ғуломи ҳунари пешае , чу ман ки ту дорӣ

چنین غلامِ هنر پیشه ای ،  چُو من که تو داری