Хатат дамиду лаъли ту мастур ме шавад

خطّت دمید و لعل تو مستور می شود

Сад ҳайф аз ин шукр ки пар аз мӯр ме шавад

صد حیف از این شکر که پر از مور می شود

Гар худ турши нишинӣ ва талхӣ кунӣ чаҳ бок

گر خود تُرش نشینی و تلخی کنی چه باک

Ширини лаби ту моя ӣ сад шӯр ме шавад

شیرین لب تو مایه ی صد شور می شود

Ҳргаҳи хаёл рӯй ту дар хотир оварам

هرگه خیال روی تو در خاطر آورم

Синои синаи машъала ӣ тавр ме шавад

سینای سینه مشعله ی طور می شود

Аз ҳиҷри баси фусурдау озурдаи хотирам

از هجر بس فسرده و آزرده خاطرم

Дардами фузуни зи нағма ӣ тнбўр ме шавад

دردم فزون ز نغمه ی طنبور می شود

эй абр бигузар аз садаф ар бигузарӣ ба ток

ای ابر بگذر از صدف ار بگذری به تاک

Хуштар буд , ки дона ӣ ангур ме шавад

خوشتر بود، که دانه ی انگور می شود

Ҳаркас ки шуд гадоӣ дар пер май фуруш

هرکس که شد گدای در پیر می فروش

Ҷомаши зи коса ӣ сар фағфур ме шавад

جامش ز کاسه ی سر فغفور می شود

Ҳаллоҷи вор ҳар ки занад пунба ӣ вуҷӯд

حلّاج وار هر که زند پنبه ی وجود

Сархуш ба дори рафта ва Мансур ме шавад

سرخوش به دار رفته و منصور می شود

Оқил касеаст дар бар девонагони ишқ

عاقل کسیست در بر دیوانگان عشق

Каз ин либос ҳастӣ худ ъўр ме шавад

کز این لباس هستی خود عور می شود

Нозам ба шуълаҳои муҳаббат ки оташаш

نازم به شعله های محبّت که آتشش

Барзахами дил чу марҳам кофур ме шавад

برزخم دل چو مرهم کافور می شود

Одат ба ҳиҷр карда « вафое » ки ҳарчӣ ёр

عادت به هجر کرده «وفایی» که هرچه یار

Наздик мешавад , ба вай ӯ давр ме шавад

نزدیک می شود، به وی او دور می شود

эй дили ризо ба ҳукми қазои даҳ ки хуштар аст

ای دل رضا به حکم قضا ده که خوشتر است

Розии шӯй агар нашӯй зӯр ме шавад

راضی شوی اگر نشوی زور می شود