Мо дар ин шаҳри гадоӣаму гадои худтим

ما در این شهر گداییم و گدای خودتیم

Ба ту ворид шудаи нозил ба фанои худтим

به تو وارد شده نازل به فنای خودتیم

Мо ки ворид , ба ту ҳастем чаҳ ӣнҷо чаҳ ба ҳашар

ما که وارد، به تو هستیم چه اینجا چه به حشر

Ҳркҷои пой ҳисобаст ба пои худтим

هرکجا پای حساب است به پای خودتیم

Аҷабаст аз карамат гар надиҳӣ моро ҷой

عجب است از کرمت گر ندهی ما را جای

Зонка меҳмони расида ба сарои худтим

زانکه مهمان رسیده به سرای خودتیم

Бигусастем дил аз силсила ӣ зулф батон

بگسستیم دل از سلسله ی زلف بتان

То ки дар силсила ӣ меҳру вафои худтим

تا که در سلسله ی مهر و وفای خودتیم

Ҳашт соласт ки дар кӯй ту ҳастем муқӣм

هشت سال است که در کوی تو هستیم مقیم

Худ ту доне ки ба умеди атои худтим

خود تو دانی که به امّید عطای خودتیم

Мосги кӯй ту ҳастем ҳамин моро бас

ماسگ کوی تو هستیم همین ما را بس

Ки саги қанбар ва бар дарби сарои худтим

که سگ قنبر و بر درب سرای خودتیم

Бар сегон фахр кунадгар саги асҳоби рқим

بر سگان فخر کند گر سگ اصحاب رقیم

Мо бар ӯ фахр ки дар Каҳфи влои худтим

ما بر او فخر که در کهف ولای خودتیم

Он чунон пар , зи вуҷӯдат шудаи аҷзои вуҷӯд

آن چنان پُر، ز وجودت شده اجزای وجود

Ки ба ҳар узв чу , неи пари зи садои худтим

که به هر عضو چو، نی پر ز صدای خودتیم

Ҷузи ҳавои ту ҳавоӣ набӯд дар сари мо

جز هوای تو هوایی نبود در سر ما

Ба сарат гар баравад сар , ба ҳавои худтим

به سرت گر برود سر، به هوای خودتیم

Ба « вафое » ғам бебарг ва навое мапаснд

به «وفایی» غم بی برگ و نوایی مپسند

Ки ситойишгари пари шӯр ва навой худтим

که ستایشگر پر شور و نوای خودتیم