Дили зоҳидии фиребади лаби лаъли пари фиребат

دل زاهدان فریبد لب لعل پر فریبت

Ки намонад ҳеҷ касро , ба ҷаҳони сари шикебат

که نماند هیچ کس را، به جهان سر شکیبت

Дил ман бигир ва барбанд , ба чини зулфи ёро

دل من بگیر و بربند، به چین زلف یارا

Чаҳ шавад агар зи ғурбат ба ватан расад ғарибат

چه شود اگر ز غربت به وطن رسد غریبت

Ту чу шамъи длФрўзии ҳамаи ҷамъи ошиқон ро

تو چو شمع دلفروزی همه جمع عاشقان را

Ба худо ки ҳеҷ парво , накунам ман аз лаҳибат

به خدا که هیچ پروا، نکنم من از لهیبت

Ба сипеҳри хубрӯе , чу зи нози базлаи гӯйӣ ,

به سپهرِ خوبرویی ، چو ز ناز  بذله گویی،

Ту адиби мҳрўмоҳӣ ки тавон шудани адибат

تو ادیب مهروماهی که توان شدن ادیبت

Бгдохти ҷони ушшоқи зоФтоби рӯят

بگداخت جان عشّاق زآفتاب رویت

Чу яхи фусурдаи барҷои дили булҳаваси рақибат

چو یخ فسرده برجا دل بوالهوس رقیبت

зи ҷароҳатам чаҳ парво , ки расад ҳазор марҳам

ز جراحتم چه پروا، که رسد هزار مرهم

зи тафаққудоти афзӯни зи шуморау ҳсибт

ز تفقّدات افزون ز شماره و حسیبت

Ту чу офтоб талъат нишнидам ва надидам

چو تو آفتاب طلعت نشنیدم و ندیدم

Ки мабод , ҳаргиз аз матлаъи дилбарии мғибт

که مباد، هرگز از مطلع دلبری مغیبت

Магар , эй ниҳоли дилкаши зи риёзи ҷаннатии ту

مگر، ای نهال دلکش ز ریاض جنّتی تو

Ки ба боғи дилбарии дидаи надида ба зсибт

که به باغ دلبری دیده ندیده به زسیبت

Макун эй каманди зулфаш ба ман ӣнҳамаи татовул

مکن ای کمندِ زلفش به من اینهمه تطاول

Ки марост дасти кӯтаҳи зи фароз ва аз нишебат

که مراست دست کوته ز فراز و از نشیبت

зи нишоти бодаи мисатон ба наво ,у шӯру дастон

ز نشاط باده مستان به نوا، و شور و دستان

Бадаранд парда ӣ ҷон ки нагардад ӯ ҳҷибт

بدرند پرده ی جان که نگردد او حجیبت

Чаҳ ғам ар , знози моро ту зқрби худ бароне

چه غم ار، زناز ما را تو زقُرب خود برانی

Ки дили ниёзмандони ҳамаи ҷо буд қарибат

که دل نیازمندان همه جا بود قریبت

Чаҳ тафовутигар , аз қаҳри зи хештан бароне

چه تفاوتی گر، از قهر ز خویشتن برانی

Ки якеаст назд ушшоқи анояту ътибт

که یکیست نزد عشّاق عنایت و عتیبت

ЗФроқи рӯят эй гул ба дилами халидаи хорӣ

زفراق رویت ای گل به دلم خلیده خاری

Ту магари хабари надорӣ ки чаҳ шуд ба андалебат

تو مگر خبر نداری که چه شد به عندلیبت

Магари онкии дастгирӣ ту зи дасти рафта ӣӣ ро

مگر آنکه دست گیری تو ز دست رفته یی را

Ки маро намерасад даст ба домани ркибт

که مرا نمی رسد دست به دامن رکیبت

Ту ки ҳастӣ эй « вафое » баталаб зи мӯри камтар

تو که هستی ای «وفایی» بطلب ز مور کمتر

На гумон ки ҳаргиз аз шаҳд лабаш шавад насибат

نه گمان که هرگز از شهد لبش شود نصیبت

Магари онкӣ дар ҳамаи умри марӣз ишқ бошӣ

مگر آنکه در همه عمر مریض عشق باشی

На ҳаросӣ ар ки бошад таби ҳиҷр ӯ табибат

نه هراسی ار که باشد تب هجر او طبیبت