Чун зи таъсири ҳамлтар , шуд димоғи рӯзгор

چون ز تأثیر حمل تر، شد دماغ روزگار

Атса ӣӣ барзади замин берун шуд аз мағзаши бухор

عطسه یی برزد زمین بیرون شد از مغزش بخار

Боди наврӯзии вазид , андар , ба кӯҳу боғу роғ

باد نوروزی وزید، اندر، به کوه و باغ و راغ

Фари фирӯзии з ҳар сӯ шуд ба олами ошкор

فرّ فیروزی ز هر سو شد به عالم آشکار

Аз наҳифи фавҷи фарвардини сипаҳсолори дай

از نهیب فوج فروردین سپهسالار دی

Шуд гурезон аз гулистон бо ҳазорон зинҳор

شد گریزان از گلستان با هزاران زینهار

Аз паии ороиши чеҳри арӯсони чаман

از پی آرایش چهر عروسان چمن

Сӯй гулшан шуд равони машшота ӣ боди баҳор

سوی گلشن شد روان مشّاطه ی باد بهار

Густаред аз сабза дар саҳни чамани дебои чин

گسترید از سبزه در صحن چمن دیبای چین

Окнид аз лола дар ҷайби дмни машки ттор

آکنید از لاله در جیب دمن مشک تتار

Боғ шуд аз арғавон чун равза ӣ хуррами биҳишт

باغ شد از ارغوان چون روضه ی خرّم بهشت

Роғ шуд аз ақҳўон чун тоқи ин нилии ҳисор

راغ شد از اقحوان چون طاق این نیلی حصار

Чашм наргис шуд чу чашми гули изорони длФриб

چشم نرگس شد چو چشم گل عذاران دلفریب

Ҷаъд сунбул шуд чу мӯии лолаи рӯйони мшкбор

جعد سنبل شد چو موی لاله رویان مشکبار

Ғунча аз ҳар сӯи нигуни овехтаи минои мисол

غنچه از هر سو نگون آویخته مینا مثال

Лола аз ҳар ҷои даҳонро , бар кушодаи ҷоми вор

لاله از هر جا دهان را، بر گشاده جام وار

Гар на гули ҳарфи аноолҳқ бар забон хеш ронад

گر نه گل حرف اناالحق بر زبان خویش راند

Аз чаҳ рӯ гардӣда чун Мансур , овезон ба дор

از چه رو گردیده چون منصور، آویزان به دار

Аз вуфӯри рангҳои мухталифи андари чаман

از وفور رنگهای مختلف اندر چمن

Мардуми назораро , мадҳуш созад кӯкнор

مردم نظّاره را، مدهوش سازد کوکنار

зи инбисоти мақдами гули пои кӯбони гашти сарв

ز انبساط مقدم گل پای کوبان گشت سرو

Вази нишоти савти булбули даст афшон шуд чанор

وز نشاط صوت بلبل دست افشان شد چنار

Норбнро ҳайратафзо , байн ки омад ин шаҷар

ناربُن را حیرت افزا، بین که آمد این شجر

Ахзар аз сар то бпои вази пои тоср , айни нор

اخضر از سر تا بپا وز پای تاسر، عین نار

Чун нкисои фохта бар сарв омад нағмаи санҷ

چون نکیسا فاخته بر سرو آمد نغمه سنج

Борбад , сони сорўи слсл дар наво , бар шохсор

باربد، سان سارو صُلصُل در نوا، بر شاخسار

Баси ҳаво , сайқал гарӣ бинмуда сатҳи об ро

بس هوا، صیقل گری بنموده سطح آب را

Акси буии гули тавон дидани миёни обшор

عکس بوی گل توان دیدن میان آبشار

Шабнам аз бас мечакад аз ҳар тараф бар рӯй гул

شبنم از بس می چکد از هر طرف بر روی گل

Ришта ӣ булӯр ,ро монад ту гӯйии нӯки хор

رشته ی بلّور، را ماند تو گویی نوک خار

Дар чунин рӯзӣ наме бояд нишастани талхи ком

در چنین روزی نمی باید نشستن تلخ کام

Дар чунин фаслӣ намебоист мондани дили Фкор

در چنین فصلی نمی بایست ماندن دل فکار

Соқиои мл бе таъаммули даҳ ки андари фасли гул

ساقیا مُل بی تأمّل ده که اندر فصل گل

Аз хиради бегона ӣигар бар нишинии ҳӯшёр

از خرد بیگانه یی گر بر نشینی هوشیار

Хосса акнӯн каз вуруди мавкиби Урдӣбиҳишт

خاصه اکنون کز ورود موکب اردیبهشت

Чун биҳишти ҷовдони ҷон парвар омад марғзор

چون بهشت جاودان جان پرور آمد مرغزار

Панд ман бишинав гронҷонӣ макун аз ҷои хез

پند من بشنو گرانجانی مکن از جای خیز

Сар , сабки соз аз ғами дерина яъне ме биор

سر، سبک ساز از غم دیرینه یعنی می بیار

Офати ғами роҳати ҷони моя ӣ айшу сарвар

آفت غم راحت جان مایه ی عیش و سرور

Талх чун панди хирадмандони валикини хушгувор

تلخ چون پند خردمندان ولیکن خوشگوار

Инки мегӯйанд , май оради халал дар кори ақл

اینکه می گویند، می آرد خِلل در کار عقل

Ин сухани афсонаи донгар оқилии бовари мадор

این سخن افسانه دان گر عاقلی باور مدار

Май чаҳ май он меки шуд ороми ҷонҳои нижанд

می چه می آن می که شد آرام جانهای نژند

Май чаҳ май он меки шуд дармони дилҳои Фкор

می چه می آن می که شد درمان دلهای فکار

Май чаҳ май он май кигар , нӯшади ҷанини андари раҳм

می چه می آن می که گر، نوشد جنین اندر رحم

Духтар ар , бошад писар гардад , писари шери шикор

دختر ار، باشد پسر گردد، پسر شیر شکار

Май чаҳ май он май ки гар резанд дар коми рзиъ

می چه می آن می که گر ریزند در کام رضیع

Гардад аз таъсири он дар ширхории ширхор

گردد از تأثیر آن در شیرخواری شیرخوار

Май чаҳ май он меки созад , дар шуҷоати мӯр ро

می چه می آن می که سازد، در شجاعت مور را

Ончунон каз мор битавонад дар овардани дамор

آنچنان کز مار بتواند در آوردن دمار

Май чаҳ май он май кигар , икқтраҳ дар коми наҳанг

می چه می آن می که گر، یکقطره در کام نهنگ

Резӣ аз дарё , шитобади бихўди андари кӯҳсор

ریزی از دریا، شتابد بیخود اندر کوهسار

Май чаҳ май он май кигар , икҷръаҳ дар ҳалқи паланг

می چه می آن می که گر، یکجرعه در حلق پلنگ

Дар , расад аз кӯҳ созад ҷониби дарёи гузор

در، رسد از کوه سازد جانب دریا گذار

Май кадомин май , май ваҳдат казон май Мустафо

می کدامین می، می وحدت کزان می مصطفی

Қарнҳо бӯдааст пеш аз майгусорон май гусор

قرنها بوده است پیش از می گساران می گسار

Мақсаду мқсўм аз мечист ҳуби Муртазо

مقصد و مقصوم از می چیست حُبّ مرتضی

Онкӣ омад ҳилли ?утӣ дар шаън ӯ аз кирдигор

آنکه آمد هل اتی در شأن او از کردگار

Васфи қадарашро , сароем ман чисони каши ҳақи сурӯд

وصف قدرش را، سرایم من چسان کش حق سرود

« лоФтии алои алии лосиФи алои зулфиқор »

«لافتی الاّ علی لاسیف الاّ ذوالفقار»

Аз синон ва аз се нони малику малик тасхир ӯст

از سنان و از سه نان مُلک و مَلک تسخیر اوست

Қӯту қӯтро тамошо кун ки чун орад , ба кор

قوت و قوّت را تماشا کن که چون آرد، به کار

Гар худованди ҷалолаши азм халлоқӣ кунад

گر خداوند جلالش عزم خلاّقی کند

Халқ созад оламу одами ҳазор андари ҳазор

خلق سازد عالم و آدم هزار اندر هزار

Гар ки ҷбрили хаёлаш бол бигушоед зиҳам

گر که جبریل خیالش بال بگشاید زهم

Ҷабраил аз Ҷабраилӣ кардан ояд шармсор

جبرئیل از جبرئیلی کردن آید شرمسار

Партави лутф ҷамилаш шуд далели Ҷабраил

پرتو لطف جمیلش شد دلیل جبرئیل

Варна кӣ кардӣ худо ӯро амину рози дор

ورنه کی کردی خدا او را امین و راز دار

Қобзи алорўоҳи теғашро чу ъзроӣил дид

قابض الارواح تیغش را چو عزرائیل دید

Ҷони сетонеро гирифт аз қабза ӣ ӯ мустаъор

جان ستانی را گرفت از قبضه ی او مستعار

Гарна Микоили дасташи қосим алорзоқ шуд

گرنه میکائیل دستش قاسم الارزاق شد

Ҳаст миколш чаро дар хон эҳсони резаи хор

هست میکالش چرا در خوان احسان ریزه خوار

Гар ки исрофили такбираши дамад дар сувари даҳр

گر که اسرافیل تکبیرش دمد در صور دهر

Куфр аз ӯ маъдӯм ва имон ёбад азуии интишор

کفر از او معدوم و ایمان یابد ازوی انتشار

Одами илмаши таҷаллӣ гар кунад Иблис ро

آدم علمش تجلّی گر کند ابلیس را

Саҷда бар хок оварад аз рӯй аҷзу инкисор

سجده بر خاک آورد از روی عجز و انکسار

Нӯҳи лутфаш гар бисозад киштӣ аз баҳри наҷот

نوح لطفش گر بسازد کشتی از بهر نجات

Ҷои оби оташ агарбошад тавон кардани гузор

جای آب آتش اگر باشد توان کردن گذار

Одамияти байн ки Нӯҳу одами андари кӯй ӯ

آدمیّت بین که نوح و آدم اندر کوی او

Дар қарини қурб ҳақ ҳастанд аз қурби ҷавор

در قرین قُرب حق هستند از قُرب جوار

Одами андари хок кӯяш шуд қарини қурби ҳақ

آدم اندر خاک کویش شد قرین قُرب حق

Одамиро одамияти ин чунин ояд , ба кор

آدمی را آدمیّت این چنین آید، به کار

Гар халили аллоҳи таслимаш дар озари по наад

گر خلیل الله تسلیمش در آذر پا نهد

Дӯзах ар , бошад кунад ӯро , саросари лолаи зор

دوزخ ار، باشد کند او را، سراسر لاله زار

Юсуфи ҳасанаш агар аз чеҳра баргирад ниқоб

یوسف حُسنش اگر از چهره برگیرد نقاب

Сад ҳазорон Юсуф садиқаш ояд бандаи вор

صد هزاران یوسف صدیقش آید بنده وار

Бо кулем аллоҳи каломи аллоҳро нисбат хатост

با کلیم الله کلام الله را نسبت خطاست

Чун сухан бо , ҳам сухан доранд фарқи бишмор

چون سخن با، هم سخن دارند فرق بیشمار

Онкӣ дар сино сухан мегуфт бо Мӯсо алӣаст

آنکه در سینا سخن می گفت با موسی علیست

Мункир ар , бовар надорад ин сухани бовари мадор

منکر ار، باور ندارد این سخن باور مدار

Нисбаташ додам ба исо муртаиш шуд ақл ва гуфт

نسبتش دادم به عیسی مرتعش شد عقل و گفت

Ҳаст исо бешифоӣ ӯ марӣзи раъшаи дор

هست عیسی بی شفای او مریض رعشه دار

Аҳмади миъроҷи ишқаш дар нагунҷад дар хаёл

احمد معراج عشقش در نگنجد در خیال

Нозукаст аз баси сухан бояд намӯдани ақтсор

نازک است از بس سخن باید نمودن اقتصار

Ишқ май бояд ки то ёбад румузи ишқ ро

عشق می باید که تا یابد رموز عشق را

эй « вафое » ақлро набӯд , ба кӯии ишқи бор

ای «وفایی» عقل را نبود، به کوی عشق بار

Аз барои мисраи аъдоӣ ӯ бояд знў

از برای مصرع اعدای او باید زنُو

Як ду мисра оварам чун зулфиқораши обдор

یک دو مصرع آورم چون ذوالفقارش آبدار