Шаҳӣ каз остинаши ошкорои даст яздон шуд

شهی کز آستینش آشکارا دست یزدان شد

Ба хоки остонаши ҳазрати ҷбрил дарбон шуд

به خاک آستانش حضرت جبریل دربان شد

Вуҷӯдаш дар таҷаллӣ аз адам бошад басии ақдм

وجودش در تجلّی از عدم باشد بسی اقدم

Ҳудусаш дар ҳақиқат бо қадами икрнг ва яксон шуд

حدوثش در حقیقت با قِدم یکرنگ و یکسان شد

Зиҳии савдои ботил кӣ тавонам мадҳи он шоҳӣ

زهی سودای باطل کی توانم مدح آن شاهی

Ки маддоҳаши худо , ровии паямбари мадҳ қуръон шуд

که مدّاحش خدا، راوی پیمبر مدح قرآن شد

Чунин шоҳӣ ки хилқат шуд ҷаҳон яксар ба фурмонаш

چنین شاهی که خلقت شد جهان یکسر به فرمانش

Бибин коҳили ҷаҳонро оқибат дар таҳт фармон шуд

ببین کاهل جهان را عاقبت در تحت فرمان شد

Магӯ ансор ва ёрӣ дошт он мазлӯм бе ёвар

مگو انصار و یاری داشت آن مظلوم بی یاور

Ки ҳрҷўр ва ҷафое шуд бар ӯ зи ансор ва ёрон шуд

که هرجور و جفایی شد بر او ز انصار و یاران شد

зи ночорӣ ба байъат дод дасти он шоҳ бе лашгар

ز ناچاری به بیعت داد دست آن شاه بی لشگر

Чу як инсон набӯдаш ёвари охири кораш аинсон шуд

چو یک انسان نبودش یاور آخر کارش اینسان شد

Магӯ байъат ки аз шамшер хӯрдани саъбтар будаш

مگو بیعت که از شمشیر خوردن صعب تر بودش

Чу ӯ бо зода ӣ Сафёни қарини аҳд ва паймон шуд

چو او با زاده ی سفیان قرین عهد و پیمان شد

Мгўӣиди об каз оташ басӣ сӯзандатар будаш

مگوئید آب کز آتش بسی سوزنده تر بودش

Ҳамон обӣ казон мурғи дилаш дар сина бирён шуд

همان آبی کزان مرغ دلش در سینه بریان شد

Чаро ноед марои хуноби дил аз дида бар доман

چرا ناید مرا خوناب دل از دیده بر دامن

Ки дар як об хӯрдани хӯни дил ӯро ба домон шуд

که در یک آب خوردن خون دل او را به دامان شد

Ду сибт Мустафо доданд ҷон аз об ва бе обӣ

دو سبط مصطفی دادند جان از آب و بی آبی

з бе обии ҳусайн аммо ҳасан аз об беҷон шуд

ز بی آبی حسین امّا حسن از آب بی جان شد

Ҳусайни пеш аз шаҳодатгар нишон тез шуд аммо

حسین پیش از شهادت گر نشان تیز شد امّا

Ҳасани баъд аз шаҳодати наъши покаш тирборон шуд

حسن بعد از شهادت نعش پاکش تیرباران شد

Ҳусайнро ,гар алӣ Акбар шуд аз ҷаври хасони кушта

حسین را، گر علی اکبر شد از جور خسان کشته

Ҳасани ҳам қосимаши помол аз сам сутурон шуд

حسن هم قاسمش پامال از سمّ ستوران شد

« вафое »гар , зғмҳоиш бигӯед то сафи маҳшар

«وفایی» گر، زغمهایش بگوید تا صف محشر

Баён кӣ метавонад , зон яке аз сад ҳазорон шуд

بیان کی می تواند، زان یکی از صد هزاران شد