Баҳораст ва кунад ҷо , ҳаркасӣ дар тарафи саҳройӣ

بهار است و کند جا، هرکسی در طرف صحرایی

Нӣӣ аз булбулии камтар дар афкани шӯру ғавғое

نئی از بلبلی کمتر در افکن شور و غوغایی

Кбўтрўор , ҳўҳў кун барор аз синаи ҳай ҳоӣ

کبوتروار، هوهو کن برآر از سینه هی هایی

Ва ё , куку чаҳ қамарии зан ба ёди сарви болоӣ

و یا، کوکو چه قمری زن به یاد سرو بالایی

Бикун ин шӯру ғавғоро , дило дар аҳди бурное

بکن این شور و غوغا را، دلا در عهد برنایی

Вагарна чун хазон умр шуд аз аҳд бар , ное

وگرنه چون خزان عمر شد از عهد بر، نایی

Фиғону зорӣ булбул бибин вақти саҳар бо гул

فغان و زاری بلبل ببین وقت سحر با گل

Ки дорад бо ду сад ғулғули зи васли гули таманное

که دارد با دو صد غلغل ز وصل گل تمنّایی

Ҳамаи умрат ба ботил рафт пас кӯи ҳосил эй ғофил

همه عمرت به باطل رفت پس کو حاصل ای غافل

Чаро , базрӣ наме пошӣ дар ин мазраъ ба доноӣ

چرا، بذری نمی پاشی در این مزرع به دانایی

Ҳама донанд беборон наравед дар чамани райҳон

همه دانند بی باران نروید در چمن ریحان

Ту то кӣ аз саҳоби дидагони ашкии нполоиӣ

تو تا کی از سحاب دیدگان اشکی نپالایی

Таъаллуқҳои тан аз қурб ҷонон карда маҳрӯмат

تعلّق های تن از قُرب جانان کرده محرومت

Ту худро чун кунӣ дар ғул , шикоят аз ки бинмое

تو خود را چون کنی در غلّ، شکایت از که بنمایی

Раҳо кун ин тани хокӣ ки асли тести афлокӣ

رها کن این تن خاکی که اصل تست افلاکی

Туе мисдоқ « крмно » ки пӯри поки бобоӣ

تویی مصداق «کرّمنا» که پور پاک بابایی

Туро « ании анои аллоҳ » мерасад аз худ ба худ , ҳар дам

ترا «انّی انا الله» می رسد از خود به خود، هر دم

Барои равшаноӣ дар шаби тор , ар буруни ое

برای روشنایی در شب تار، ار برون آیی

Дар ин дор , ар , зи дори худпарастивораӣ эй дил

در این دار، ار، ز دار خودپرستی وارهی ای دل

Ту чун исо згрдўн бигузарӣу арши паймое

تو چون عیسی زگردون بگذریّ و عرش پیمایی

Ту то кӣ аз фаноу нестии тарсону ларзоне

تو تا کی از فنا و نیستی ترسان و لرزانی

Матарс эй дил ба дайни Аҳмадӣ на кеши тарсое

مترس ای دل به دین احمدی نه کیش ترسایی

Фано , айни бақо ва нестӣ ҳастӣ буд биллоҳ

فنا، عین بقا و نیستی هستی بود بالله

Вале инро , наме донеи ту то мағрури дунёе

ولی این را، نمی دانی تو تا مغرور دنیایی

Туро , таҷред май бояд ки тавҳидати з дил зояд

ترا، تجرید می باید که توحیدت ز دل زاید

Ба куллӣ аз ҳўӣ бигузар ки нӯшии ҷоми саҳбое

به کلّی از هوی بگذر که نوشی جام صهبایی

Чаҳ ҷомӣ ва чаҳ саҳбое чаҳ тавҳидӣ чаҳ таҷредӣ

چه جامی و چه صهبایی چه توحیدی چه تجریدی

Ту нишнидӣ магари номӣ ки мегӯйанд миное

تو نشنیدی مگر نامی که می گویند مینایی

Май софи муҳаббати нӯши бод , он майгусорон ро

می صاف محبّت نوش باد، آن می گساران را

Ки дар майхона ӣ тавҳид махмуранду шайдое

که در میخانه ی توحید مخمورند و شیدایی

Ҳама аз бода ӣ ҳуби ҳусайнӣ то абади сархуш

همه از باده ی حُبّ حسینی تا ابد سرخوش

Ба роҳи ҳақи гузашта аз сар ҳастӣ ба якҷое

به راه حق گذشته از سر هستی به یکجایی

зи ҳафтод ва ду хами рӯзи даҳуми ин бода ӣ гулгун

ز هفتاد و دو خُم روز دهم این باده ی گلگون

Чунон ҷӯшед каз ҷӯшаши ҳамаи гаштанди дарёӣ

چنان جوشید کز جوشش همه گشتند دریایی

Ҳамаи фонӣ вале боқӣ чу буии гул ба пеши гул

همه فانی ولی باقی چو بوی گل به پیش گل

Ҳама чун сарв сар сабзанд ва ҳамчун лолаи ҳмроиӣ

همه چون سرو سر سبزند و همچون لاله حمرایی

Бе ҳуби ҳусайн буд ончӣ карданд он вафои кишон

بی حُبّ حسین بود آنچه کردند آن وفا کیشان

Таваллои ҳусайни тавҳид маҳз омад ба танҳоӣ

تولاّی حسین توحید محض آمد به تنهایی

Ман аз ишқу таваллои набӣ бар , ваии бдонстм

من از عشق و تولاّی نبی بر، وی بدانستم

Ки ҷузи ишқу таваллоӣ ҳусайн набӯд таваллое

که جز عشق و تولاّی حسین نبود تولاّیی

Ҳамаи пайғамбарон яксар бнўшиднд аз ин соғар

همه پیغمبران یکسر بنوشیدند از این ساغر

Ки ҳарякро буд дар сар , ба қадари хеши савдое

که هریک را بود در سر، به قدر خویش سودایی

Муҳамади ақли кули хатми русул чун арш паймо шуд

محمّد عقل کلّ ختم رسل چون عرش پیما شد

зи шӯри бода ӣ ҳуби ҳусайнии гашти усарое

ز شور باده ی حبّ حسینی گشت اسرایی

Набӣ донист қадар , ин бодаро инсон ки боистӣ

نبی دانست قدر، این باده را انسان که بایستی

Ки бар дӯши ин сабуро , мекашид он шаҳ ба танҳоӣ

که بر دوش این سبو را، می کشید آن شه به تنهایی

Магар нишнидӣ аз боғ банӣ наҷҷор , пайғамбар

مگر نشنیدی از باغ بنی نجّار، پیغمبر

Ки бар сурӯш кашидӣ чун гули райҳон ба зебоӣ

که بر سروش کشیدی چون گل ریحان به زیبایی

Бигуфто Ҷабраил эй шоҳи ин миннат ба дӯшам на

بگفتا جبرئیل ای شاه این منّت به دوشم نِه

зи дӯши худ , ба дӯшам на ҷавобаш гуфт лолое

ز دوش خود، به دوشم نِه جوابش گفت لالایی

Гуҳӣ бар дӯш ӯ будӣ ба ҳангоми суҷуди ҳақ

گهی بر دوش او بودی به هنگام سجود حق

Гуҳӣ бар сина аз баҳри нузули ваҳии болоӣ

گهی بر سینه از بهر نزول وحی بالایی

Ҳусайни ишқу ҳусайни миллати ҳусайни дайну ҳусайни тоъат

حسین عشق و حسین ملّت حسین دین و حسین طاعت

Ҳусайни мисдоқ ҳар раҳмат чаҳ дунёе чаҳ ъқбоиӣ

حسین مصداق هر رحمت چه دنیایی چه عقبایی