Ба ҳар диёр ки зад ишқи хайма ӣ иҷлол

به هر دیار که زد عشق خیمه ی اجلال

Барои амну саломат дигар намонад маҷол

برای امن و سلامت دگر نماند مجال

Амири ишқ ба ҳар кишварӣ ки рӯи орад

امیر عشق به هر کشوری که رو آرد

Бало , муқаддамаи алҷиш ӯ буд лозол

بلا، مقدمة الجیش او بود لازال

Ба ҳар куҷо ки таҷаллӣ намӯд ҷилва ӣ ишқ

به هر کجا که تجلّی نمود جلوه ی عشق

Бало , фиканд дар онҷои з ҳар тарафи зилзол

بلا، فکند در آنجا ز هر طرف زلزال

Ҳамораи ишқу балоро , гурезӣ аз ҳам нест

هماره عشق و بلا را، گریزی از هم نیست

Балоу ишқ ба ҳам туаманд дар ҳамаи ҳол

بلا و عشق به هم توامند در همه حال

Ҳамеша ҷоми муҳаббати зғм буд лабрез

همیشه جام محبّت زغم بود لبریز

Мудоми соғари ишқ аз балост моломол

مدام ساغر عشق از بلاست مالامال

Бало , чу лозима ӣ ишқ шуд макун ташвиш

بلا، چو لازمه ی عشق شد مکن تشویش

Ҳуҷуми лашгари ғамгар , туро кунад помол

هجوم لشگر غم گر، ترا کند پامال

з хеш бигузар ва бигзор по ба арса ӣ ишқ

ز خویش بگذر و بگذار پا به عرصه ی عشق

Агар ки кушта шӯй ҳаст ғояти омол

اگر که کُشته شوی هست غایت آمال

Ба хотир ончӣ расад бошадаш заволи зпӣ

به خاطر آنچه رسد باشدش زوال زپی

Ба ғайри ишқ ки ӯро набӯд ва нест завол

به غیر عشق که او را نبود و نیست زوال

Агар ки партав ишқӣ фитад ба кулба ӣ дил

اگر که پرتو عشقی فتد به کلبه ی دل

зи Яман ӯ ҳамаи идборҳо , шавад иқбол

ز یُمن او همه ادبارها، شود اقبال

Касе ки аз шарафи ишқ сарбаландӣ ёфт

کسی که از شرف عشق سربلندی یافت

Ду гетӣ ар , бидиҳандаш барои ӯст вабол

دو گیتی ار، بدهندش برای اوست وبال

Қабули ишқу бало , гар наменамӯд одам

قبول عشق و بلا، گر نمی نمود آدم

Ҳамора то ба абади монда буд дар слсол

هماره تا به ابد مانده بود در صلصال

Гирифтаи зи одаму Нӯҳу халилу ҳуду Шуайб

گرفته ز آدم و نوح و خلیل و هُود و شُعیب

зи анбиёи ҳама то аўсё ва пас амсол

ز انبیا همه تا اوصیا و پس امثال

Ба қадари ҳавсилаи зини ҷоми ҷуръа нӯш шуданд

به قدر حوصله زین جام جرعه نوش شدند

На чун Муҳамад ва чун ол ӯ ба ҳади камол

نه چون محمّد و چون آل او به حدّ کمال

Балоу ишқ ба даврони тамом давр заданд

بلا و عشق به دوران تمام دور زدند

Наёфтанд ҳарифӣ ба ҷузи Муҳамаду ол

نیافتند حریفی به جز محمّد و آل

Хусӯси Сайиди саҷҷоди муфаххари эҷод

خصوص سیّد سجّاد مفخر ایجاد

Далели роҳи ҳидояти асири қавми залол

دلیل راه هدایت اسیر قوم ضلال

Ба як алили чунон ҳарду чормўҷаҳ шуданд

به یک علیل چنان هردو چارموجه شدند

Ба Карбало ки нагунҷад тасаввураш ба хаёл

به کربلا که نگنجد تصوّرش به خیال

Бало , ҳрончаҳи фузуни гашти ишқ афзӯн шуд

بلا، هرآنچه فزون گشت عشق افزون شد

Расед кори баҷое ки дарак ӯст маҳол

رسید کار بجایی که درک اوست محال

Маниш худоӣ надонам вале раво , бошад

منش خدای ندانم ولی روا، باشد

зи ҳалам ӯ ба хдоӣиш кард истидлол

ز حلم او به خدائیش کرد استدلال

Гар , аз сифоти ҷалолаши яке баёни созам

گر، از صفات جلالش یکی بیان سازم

зи арш ва фарш барояд садои ҷли ҷалол

ز عرش و فرش برآید صدای جلّ جلال

Ҳар ончӣ ҳаст ба гетии зи малик то малакӯт

هر آنچه هست به گیتی ز ملک تا ملکوت

Ба хон неъмат ӯ резаи хор ъам навол

به خوان نعمت او ریزه خوار عمّ نوال

Муназзамаст аз ӯ кори осмону замин

منظّم است از او کار آسمان و زمین

Мураттабаст аз ӯ рӯзу ҳафтау мау сол

مرتّب است از او روز و هفته و مه و سال

Забони нотиқа лоласт агар чаҳ то ба абад

زبان ناطقه لال است اگر چه تا به ابد

Ба мадҳ ӯ басар ояд сухан чу дар лӣол

به مدح او بسر آید سخن چو درّ لئال

Ҳавои мадҳат ӯ буд бар серум аммо

هوای مدحت او بود بر سرم امّا

Фсрди табъи маро , мотамаш дар аввали фол

فسرد طبع مرا، ماتمش در اوّل فال

Ғами мусӣбаташ аз мадҳ шуд Аннани гирам

غم مصیبتش از مدح شد عنان گیرم

Фиканд меҳнаташи андари вуҷӯди ман зилзол

فکند محنتش اندر وجود من زلزال

Саноӣ ӯ ҳамаи мотами ситоишаши ҳамаи ғам

ثنای او همه ماتم ستایشش همه غم

Мдиҳ ӯ ҳамаи андӯҳ ва васф ӯст малол

مدیح او همه اندوه و وصف اوست ملال

Мисоли заррау хуршеду қатра ва дарёст

مثال ذرّه و خورشید و قطره و دریاست

Балоу меҳнат ӯро , занам ба ҳар чаҳ мисол

بلا و محنت او را، زنم به هر چه مثال

Ба дашти крббло , гӯям аз кадоми ғамаш

به دشت کرببلا، گویم از کدام غمش

Ғами аёли гуфтор , ё ғами атфол

غم عیال گفتار، یا غم اطفال

Чгўими оҳ аз Андам ки хайл ҳамчун сайл

چگویم آه از آندم که خیل همچون سیل

Равон шуд аз паии тороҷашон ба астъҷол

روان شد از پی تاراجشان به استعجال

зи ҷавру кӣнаи пас онгаҳ заданд оташи кин

ز جور و کینه پس آنگه زدند آتش کین

Ба ошиёна ӣ он тоирони сӯхтаи бол

به آشیانه ی آن طایران سوخته بال

зи тоби шуъла ӣ оташ ба печ ва тоб шуданд

ز تاب شعله ی آتش به پیچ و تاب شدند

Чу мурғи сӯхтаи пар ё ки тири хӯрдаи ғизол

چو مرغ سوخته پر یا که تیر خورده غزال

Шуд он эмомҳамам аз ҳуҷуми ғуссаи чунон

شد آن امام همام از هجوم غصّه چنان

Ки ҳаст худ з беонаш забони нотиқаи лол

که هست خود ز بیانش زبان ناطقه لال

Балои крбу балоро кашид бо ҳамаи дард

بلای کرب و بلا را کشید با همه درد

Ки кӯҳ ҳо натавон гашти зер ӯ ҳмол

که کوه ها نتوان گشت زیر او حمّال

зи дасти зулму ситами чархи дуни ниҳоду рабӯд

ز دست ظلم و ستم چرخ دون نهاد و ربود

Ба пой ӯ ғул ва аз пои духтарони халхол

به پای او غل و از پای دختران خلخال

Ба зарра ӣӣ зи ғамаши пайки ақли раҳи набард

به ذرّه یی ز غمش پیک عقل ره نبرد

Чу поиши обила дораст пои ваҳму хаёл

چو پایش آبله دار است پای وهم و خیال

Қадӣ каз ӯ алифи амр « Фостқм » шуд рост

قدی کز او الف امر «فاستقم» شد راست

Шуд аз татовули норостони дайн чун дол

شد از تطاول ناراستان دین چون دال

зи ҷаври душмани ғаддор ва аз таҷаллии дӯст

ز جور دشمن غدّار و از تجلّی دوست

Рахш чу бадар , дарахшндаи қоматаш чу ҳилол

رُخش چو بدر، درخشنده قامتش چو هلال

Шҳо , манам ки маро нест дар сиҳФаҳ ӣ умр

شها، منم که مرا نیست در صیحفه ی عمر

Ба ҷузи санои ту кӯ ҳаст афзали алоъмол

به جز ثنای تو کو هست افضل الاعمال

Вале санои ман андари хури ҷалол ту нест

ولی ثنای من اندر خور جلال تو نیست

Ки каси саноӣ ту натавон ҷузи эзади мутаъол

که کس ثنای تو نتوان جز ایزد متعال

Чу номи ман зи вафои моам ман ниҳод ва бигуфт

چو نام من ز وفا مام من نهاد و بگفت

« вафое »асту ситойишгари Муҳамаду ол

«وفایی» است و ستایشگر محمّد و آل

Гулам ба меҳру вафо чун сиришти дасти қазо

گِلم به مهر و وفا چون سرشت دست قضا

Қадар , ба носиаҳ ӣ ман навишт ҳасани мأл

قدر، به ناصیه ی من نوشت حسن مأل

Агар , зи зевари алфози шеър ман орӣаст

اگر، ز زیور الفاظ شعر من عاریست

Чу содаи ист ки холӣаст аз хату хол

چو ساده ایست که خالی است از خط و خال