эй сабои сӯии хуросон аз Наҷаф мекун гузор

ای صبا سوی خراسان از نجف می کن گذار

Бӯсаи зан бар хоки он сомон ба аҷзу инкисор

بوسه زن بر خاک آن سامان به عجز و اِنکسار

Пас барони хоки муқаддас саҷда кун бо сад ниёз

پس برآن خاک مقدّس سجده کن با صد نیاز

На ҷабинро , бар замин бо злу заъфу аФтқор

نِه جبین را، بر زمین با ذلّ و ضعف و افتقار

Назд он султони хубон аз « вафое » арза кун

نزد آن سلطان خوبان از «وفایی» عرضه کن

Ҳам тҳити ҳам салом аммо ҳазор андари ҳазор

هم تحیّت هم سلام امّا هزار اندر هزار

Баъди иблоғи тҳёту салом онгаҳ бигӯ

بعد ابلاغ تحیّات و سلام آنگه بگو

эй ки ишқати барда аз ҷону дилами сабру қарор

ای که عشقت برده از جان و دلم صبر و قرار

Ҷуз муҳаббат чист тақсиру гуноҳам кин чунин

جز محبّت چیست تقصیر و گناهم کاین چنین

Дар аёғми хӯни дил бояд ҳамеи ҷои ъқор

در ایاغم خون دل باید همی جای عقار

Бар , раг ҷонам занад боди баҳории нештар

بر، رگ جانم زند باد بهاری نیشتر

Май хулд бар чашмам аз назора ӣ гули нӯки хор

می خَلد بر چشمم از نظّاره ی گل نوک خار

Ман ншонидми ниҳоли дӯстии ғофил аз он

من نشانیدم نهال دوستی غافل از آن

Кони ниҳоли охири ҷафоу ҷавр май орад , ба бор

کان نهال آخر جفا و جور می آرد، به بار

Аз тағофулҳои Лайлӣ меравад маҷнӯни зи даст

از تغافل های لیلی می رود مجنون ز دست

Дигар ӯро сад масеҳои новирд , бар рӯй кор

دیگر او را صد مسیحا ناورد، بر روی کار

Ончӣ бар ман рафта аз даврии ҳикоят гар кунам

آنچه بر من رفته از دوری حکایت گر کنم

зи оташи дили аўФтд бар гунбади гардуни шарор

ز آتش دل اوفتد بر گنبد گردون شرار

Тирандози қазоро , шуд дилу ҷонами ҳадаф

تیرانداز قضا را، شد دل و جانم هدف

Гаштаам омоҷи пайкони қадар , лайл ва наҳор

گشته ام آماج پیکان قدر، لیل و نهار

Нестам ман кӯҳи коҳам дар тариқи тунди бод

نیستم من کوه کاهم در طریق تند باد

Барги коҳиро чаҳ бошад вазну қадару эътибор

برگ کاهی را چه باشد وزن و قدر و اعتبار

Ман на Айюб ва на ёқӯбам ки бори ғами кашам

من نه ایّوب و نه یعقوبم که بار غم کشم

наменишоед кард бори филро бар пашшаи бор

می نشاید کرد بار فیل را بر پشّه بار

Ончӣ ман дидам куҷои ёқӯб ва кӣ Айюб дид

آنچه من دیدم کجا یعقوب و کی ایّوب دید

эй ду сад Айюбу ёқӯб аз шумо умедвор

ای دو صد ایّوب و یعقوب از شما امّیدوار

Бист фарзанди азизам токунӯн аз даст рафт

بیست فرزند عزیزم تاکنون از دست رفت

Каз ғам ҳар як дилӣ чун лола дорам доғдор

کز غم هر یک دلی چون لاله دارم داغدار

Кашф зр бинмудӣ аз Айюбу ёқӯб аз вафо

کشف ضرّ بنمودی از ایّوب و یعقوب از وفا

Чун шавад каз ман намоеи кашфи зр , бе интизор

چون شود کز من نمایی کشف ضرّ، بی انتظار

Гар ғами манро ба олами србср қисмат кунанд

گر غم من را به عالم سربسر قسمت کنند

Икдл хуррам намонад дар тамоми рӯзгор

یکدل خرّم نماند در تمام روزگار

Баси дилам тангаст танг аз чашми сӯзани тангтар

بس دلم تنگ است تنگ از چشم سوزن تنگتر

Ришта ӣ умедро , бар бастаам бар зулфи ёр

رشته ی امید را، بر بسته ام بر زلف یار

Сарфи умр хеш бинмудам ба ишқу дӯстӣ

صرف عمر خویش بنمودم به عشق و دوستی

Вази паии мадҳ ту кардам шоириро ман шиор

وز پی مدح تو کردم شاعری را من شعار

Нестам Диъбил вале Диъбил агар будӣ кунун

نیستم دعبل ولی دعبل اگر بودی کنون

Саҷда мекардӣ маро , бар дар назми шоҳвор

سجده می کردی مرا، بر درّ نظم شاهوار

Дар назми обдорм дар ҳамаи Эрони замин

درّ نظم آبدارم در همه ایران زمین

Равнақи гавҳари шикасту қадар лؤлؤ кард хор

رونق گوهر شکست و قدر لؤلؤ کرد خار

Аз паии мадҳу санои ол тоҳо карда ам

از پی مدح و ثنای آل طاها کرده ام

Шату наҳру диҷлаи баси ҷории зшъри обдор

شطّ و نهر و دجله بس جاری زشعر آبدار

эй эмоми ҳаштумин эй маънии моءи муайян

ای امام هشتمین ای معنی ماء معین

Ҳайф бошад ташна ӣ файз ту мерад , дар қФор

حیف باشد تشنه ی فیض تو میرد، در قفار

Ин на ойини вафодорӣ на шарт дӯстӣаст

این نه آیین وفاداری نه شرط دوستیست

Ҷои хизматҳои дерин бошам аинсони сӯгвор

جای خدمت های دیرین باشم اینسان سوگوار

Шиква аз гардуни намоям ё зи бахти хештан

شکوه از گردون نمایم یا ز بخت خویشتن

Аз вафои ёри нолам ё ҷафои рӯзгор

از وفای یار نالم یا جفای روزگار

Ҳайф бошад ёр мо бошад ризо ё норизо

حیف باشد یار ما باشد رضا یا نارضا

Норзомнд аз ризо дар дӯстӣ нангасту ор

نارضامند از رضا در دوستی ننگ است و عار

Дорам умед онкӣ напасандӣ ба ман ин ору нанг

دارم امّید آنکه نپسندی به من این عار و ننگ

Чашм дорам онкӣ бигушое гиреҳи зини бастаи кор

چشم دارم آنکه بگشایی گره زین بسته کار

Гар хатое рафта бошад ё хилофӣ дар сухан

گر خطایی رفته باشد یا خلافی در سخن

Чашми ағмоз аз ту дорам эй амини роздор

چشم اغماز از تو دارم ای امین رازدار

Чашми умед аз ту дорам инки бишумории маро

چشم امّید از تو دارم اینکه بشماری مرا

Дар шумори дӯстони хеш дар рӯзи шумор

در شمار دوستان خویش در روز شمار

эй ки аз халқи Каримати ҳашт ҷинати як насим

ای که از خُلق کریمت هشت جنّت یک نسیم

Вай ки аз қаҳри алимти ҳафт дӯзахи як шарор

وی که از قهر الیمت هفت دوزخ یک شرار

Чун надонам поя ӣ қудрат аз он гӯям ки ҳаст

چون ندانم پایه ی قدرت از آن گویم که هست

Аршу курсӣ аз туфайлат то қиёмати пойдор

عرش و کرسی از طفیلت تا قیامت پایدار

Лои волоро худо донад ки шарти аъзамӣ

لا والاّ را خدا داند که شرط اعظمی

Зонка аз арқони тавҳидии ту яъне ҳашту чор

زانکه از ارکان توحیدی تو یعنی هشت و چار

Офарин эй боис ҳастӣ ки ҳастӣ офарин

آفرین ای باعث هستی که هستی آفرین

намекунад аз ҳастӣ зотат ба ҳастӣ ифтихор

می کند از هستی ذاتت به هستی افتخار

Меҳри гардуни қарнҳо , бо меҳр рӯят шуд қарин

مهر گردون قرن ها، با مهر رویت شد قرین

То гирифт ин равшанӣ аз меҳри рӯяти мустаъор

تا گرفت این روشنی از مهر رویت مستعار

Як ишора аз ту кард , эҷоди шери парда ро

یک اشاره از تو کرد، ایجاد شیر پرده را

То ки диданди ошкоро , хасмро кард ошкор

تا که دیدند آشکارا، خصم را کرد آشکار

Ҳам ту халлоқӣ ва ҳам раззоқ дар ин муъҷиза

هم تو خلاّقی و هم رزّاق در این معجزه

Гарчи халлоқӣу рзоқисти кори кирдигор

گرچه خلّاقی و رزّاقیست کار کردگار

Тӯс шуд аз мақдамати рашки гулистони Ирам

طوس شد از مقدمت رشک گلستان اِرم

Шуд хуросон аз вуҷӯдати равза ӣ доролқрор

شد خراسان از وجودت روضه ی دارالقرار

Зоирони кӯии ту ҳар як шафиъи маҳшарӣ

زایران کوی تو هر یک شفیع محشری

Чокарони даргаат ҳар як қасими хулду нор

چاکران درگهت هر یک قسیم خُلد و نار

Чун надонам васфи зотатро , наёрам мадҳ кард

چون ندانم وصف ذاتت را، نیارم مدح کرد

Лоҷарам дар мадҳ кардам ихтисору ақтсор

لاجرم در مدح کردم اختصار و اقتصار

Арзи ҳоле буд мақсӯдам на шеъру шоирӣ

عرض حالی بود مقصودم نه شعر و شاعری

Чанд байтӣ арза кардам дар мақоми изтирор

چند بیتی عرضه کردم در مقام اضطرار

Ҳақи зоти ақдасат каз шоирӣ афтода ам

حقّ ذات اقدست کز شاعری افتاده ام

Бскаҳ бар ман танг бигрифтааст чархи кҷмдор

بسکه بر من تنگ بگرفته است چرخ کجمدار

Матлабамро ,гар брорӣу маро ёрӣ кунӣ

مطلبم را، گر براریّ و مرا یاری کنی

Шояд аз нави мурғак табъам шавад булбули ҳазор

شاید از نو مرغک طبعم شود بلبل هزار

эй « вафое » кор бо ёраст дигари ғами мадор

ای «وفایی» کار با یار است دیگر غم مدار

Сурх гул ояд ба боғ ва сабз гардад навбаҳор

سرخ گل آید به باغ و سبز گردد نوبهار

эй ки аз сари замирам ба змн ҳастӣ хабир

ای که از سرّ ضمیرم به زمن هستی خبیر

Он се матлабро ки май доне ҳаме хоҳам барор

آن سه مطلب را که می دانی همی خواهم برآر