Намӯд хур чу рухи андари ниқоби шаби пинҳон

نمود خور چو رُخ اندر نقاب شب پنهان

Мафоди сӯра ӣ воллил шуд замину замон

مفاد سوره ی واللّیل شد زمین و زمان

Гушӯд гесу бар чеҳраи духти шоҳи ҳабаш

گشود گیسو بر چهره دخت شاه حبش

Чу подшоҳ хутан шуд ба зери хоки ниҳон

چو پادشاه خُتن شد به زیر خاک نهان

Намӯд золи фалаки ҷома ӣ сияҳ дар бар

نمود زال فلک جامه ی سیه در بر

Фишонд боли малики машки суда бар кайҳон

فشاند بالِ ملک مشکِ سوده بر کیهان

Магар ту гуфтӣ бо сад киришмаи бонӯии ҳинд

مگر تو گفتی با صد کرشمه بانوی هند

Гирифта бар , зибри тахти обнӯси макон

گرفته بر، زبر تختِ آبنوس مکان

Димоғ даҳр шуд ошуфта аз , раги савдо

دماغ دهر شد آشفته از، رگِ سودا

Чу рафт аз рухи айёми зардии ирқон

چو رفت از رخ ایّام زردی یَرَقان

Ба тирагии ҳамаи офоқи ҳамчуи пари ғроб

به تیرگی همه آفاق همچو پرّ غراب

Ғариб нест агар хўонмши шаби ҳиҷрон

غریب نیست اگر خوانمش شب هجران

Шабии бъинаҳ чун бахти ошиқони тира

شبی بعینه چون بخت عاشقان تیره

Шабии бъинаҳ чун чашми дилбарони фаттон

شبی بعینه چون چشم دلبران فتّان

Ба рӯй хеш фурӯбаста дар , дар он шаби тор

به روی خویش فروبسته در، در آن شب تار

Зноӣботи замону тўорқи ҳдсон

زنائبات زمان و طوارق حدثان

Нишаста будам бо бахти хештан дар ҷанг

نشسته بودم با بخت خویشتن در جنگ

Хазида будам дар кунҷ бе касе нолон

خزیده بودم در کنج بی کسی نالان

Ба ғайри фикр ҳабибам набӯд дар хотир

به غیر فکر حبیبم نبود در خاطر

Ба ҷузи хаёл халилам набӯд дар дилу ҷон

به جز خیال خلیلم نبود در دل و جان

Набӯд дар сари ман ҷузи ҳавоӣ ӯ шурӣ

نبود در سر من جز هوای او شوری

Накард дар дили ман ҷузи хаёл ӯ Халаҷон

نکرد در دل من جز خیال او خلجان

Навиштам аз паии тҳбиби нусха ӣ эҳзор

نوشتم از پی تحبیب نسخه ی احضار

Ба наъли пора ва кардам дар оташаши пинҳон

به نعل پاره و کردم در آتشش پنهان

Ба ёдгор чун ин нусхаи доштам аз пер

به یادگار چون این نسخه داشتم از پیر

Ба кори барадам то кор дил шавад осон

به کار بردم تا کار دل شود آسان

Кунун бигӯямат он нусха буд оя ӣ сабр

کنون بگویمت آن نسخه بود آیه ی صبر

Ба ҷои наъли дилу ишқами оташи сӯзон

به جای نعل دل و عشقم آتش سوزان

Нарафта буд зи шаби он қадр , ки ҷазба ӣ шавқ

نرفته بود ز شب آنقدر، که جذبه ی شوق

Намӯд ӯро , беихтиёр ва кард равон

نمود او را، بی اختیار و کرد روان

з раҳ раседу бузад , дар гшўдмш дар ва шуд

ز ره رسید و بزد، در گشودمش در و شد

зи нури кулба ӣ ман рашки қулла ӣ Форон

ز نور کُلبه ی من رشک قلّه ی فاران

Шуд офтоби ҷамолаш ба нимаи шаби толеъ

شد آفتاب جمالش به نیمه شب طالع

Чунонкӣ дар зулмоти оби чашма ӣ ҳайвон

چنانکه در ظلمات آب چشمه ی حیوان

з рӯй ӯ ҳамаи айвону кохи ман равшан

ز روی او همه ایوان و کاخ من روشن

зи мӯӣ ӯ ҳамаи асрори ишқи гашти аён

ز موی او همه اسرار عشق گشت عیان

Қадӣ ба хӯбӣ ё « боруки аллоҳ » чун тӯбо

قدی به خوبی یا «بارک الله» چون طوبی

Рухӣ ба хӯбӣ ё « лавҳаши аллоҳ » чун ризвон

رخی به خوبی یا «لوحش الله» چون رضوان

Ба равшании рух ӯ буд , як фалаки хуршед

به روشنی رُخ او بود، یک فلک خورشید

Ба ростии қад ӯ як чамани зи сарви чмон

به راستی قد او یک چمن ز سرو چمان

Чу сурх дид ду бодоми ман зи хӯни ҷигар

چو سُرخ دید دو بادام من ز خون جگر

Гушӯд лаб ба сухани оннигор пистаи даҳон

گشود لب به سخن آن نگار پسته دهان

Ниҳони зи ишвау пинҳонӣ аз киришмау ноз

نهان ز عشوه و پنهانی از کرشمه و ناز

Паии тафаққуди дили ҳамчу ғунча шуд хандон

پی تفقّد دل همچو غنچه شد خندان

Бигуфт эй зи ғами ҳиҷрами ахгарат дар дил

بگفت ای ز غم هجرم اخگرت در دل

Бигуфто эй зи фироқи ман озарат бар ҷон

بگفتا ای ز فراق من آذرت بر جان

Чигуна буд турои дил дар оташи даврӣ

چگونه بود ترا دل در آتش دوری

Чигуна буд турои дил ба бута ӣ ҳурмон

چگونه بود ترا دل به بوته ی حرمان

БгФтмш ки маро ишқ карда хору залил

بگفتمش که مرا عشق کرده خار و ذلیل

Бигуфт ишқ чунинасту кори ишқи чунон

بگفت عشق چنین است و کار عشق چنان

БгФтмши ҳамаи умрами гузашт дар табу тоб

بگفتمش همه عمرم گذشت در تب و تاب

Бигуфт ғам махӯр имшаб буд шаби ҳиҷрон

بگفت غم مخور امشب بود شب هجران

БгФтмш ки марои ҷон расидааст ба лаб

بگفتمش که مرا جان رسیده است به لب

Бигуфт ҷон на матоъӣ буд , ки гӯйӣ аз он

بگفت جان نه متاعی بود، که گویی از آن

БгФтмш бингар бар рухи ашки хунинам

بگفتمش بنگر بر رُخ اشک خونینم

Бигуфт ишқ нахоҳад далел ё бурҳон

بگفت عشق نخواهد دلیل یا برهان

Ғарази зи лавҳи дилам май стрди занги фироқ

غرض ز لوح دلم می سُترد زنگ فراق

Ба базлаи гӯйии оннигор чарби забон

به بذله گویی آن نگار چرب زبان

Ки ногаҳони зи пас пардаи Фолқи алосбоҳ

که ناگهان ز پس پرده فالق الاصباح

Намӯд партави анвори субҳро тобон

نمود پرتو انوار صبح را تابان

Хурӯс субҳ хурӯшеду булбули саҳарӣ

خروس صبح خروشید و بلبل سحری

Ба шохи гулбуни сӯрии ҳамеи бузади дастон

به شاخ گُلبن صوری همی بزد دستان

Саҳар гирифт гиребони субҳи содиқ ро

سحر گرفت گریبان صبح صادق را

Чу ҷайби ошиқ содиқ дарид то домон

چو جیب عاشق صادق درید تا دامان

Маро шуд аз уфуқи табъи матлаъии толеъ

مرا شد از افق طبع مطلعی طالع

Басони талъати ҷонону кавкаби рахшон

بسان طلعت جانان و کوکب رخشان