Хоҳад агар , ба ҷилваи он рӯй мунаввар оварад

خواهد اگر، به جلوه آن روی منوّر آورد

Оина ӣ ҷамоли хуршед мукаддар оварад

آینه ی جمال خورشید مکدّر آورد

Ҷузи руху зулфу қомати муътадилаш дар ин ҷаҳон

جز رخ و زلف و قامت معتدلش در این جهان

Кас нашунида сарвро , сунбулу гул бар оварад

کس نشنیده سرو را، سنبل و گل بر آورد

Бргзрд , ба ҳар замин бо қаду қоматии чунин

برگذرد، به هر زمین با قد و قامتی چنین

То ба қиёмат аз замини сарв ва санавбар оварад

تا به قیامت از زمین سرو و صنوبر آورد

Гесуӣ чун камандаши афкандаи здўш то камар

گیسوی چون کمندش افکنده زدوش تا کمر

То ба каманду банди хуршед ба чанбар оварад

تا به کمند و بند خورشید به چنبر آورد

Ваа чаҳ алии Акбарии онкӣ чу меҳри ховарӣ

وه چه علی اکبری آنکه چو مهر خاوری

Бргзрди зи чарх агар , ҳай ба ткоўр оварад

برگذرد ز چرخ اگر، هی به تکاور آورد

Бргзрди зчрх ва аз сами саманди тези так

برگذرد زچرخ و از سمّ سمند تیز تک

Шакли ҳилолу ахтару моҳ мусаввир оварад

شکل هلال و اختر و ماه مصوّر آورد

Даргаи разм , рмҳш аз ромҳ чарх бугзарад

درگه رزم، رمحش از رامح چرخ بگذرد

Найза ӣ ӯ шикаст бар , гунбад ахзар оварад

نیزه ی او شکست بر، گنبد اخضر آورد

Алҳзри алҳзр , ба гардун расад аз набард ӯ

الحذر الحذر، به گردون رسد از نبرد او

Бонги амони воломони гӯши ҷаҳон кар оварад

بانگ امان والامان گوش جهان کر آورد

Алъҷли алъҷли зтиғш ба қаттоли душманон

العجل العجل زتیغش به قتال دشمنان

Қобзи рӯҳро , дар он марҳала музтар оварад

قابض روح را، در آن مرحله مضطر آورد

То шудаи заъфаронӣ аз хавфи рухи адуӣ ӯ

تا شده زعفرانی از خوف رخ عدوی او

Чеҳра ӣ ӯ зи теғ чун лола ӣ аҳмар оварад

چهره ی او ز تیغ چون لاله ی احمر آورد

Дар сафи корзор , бо шавкату стўти набӣ

در صف کارزار، با شوکت و سطوت نبی

Бар ҳамаи зоҳиру аёни савлат ҳайдар оварад

بر همه ظاهر و عیان صولت حیدر آورد

Шӯри шаҳодаташ ба сар буд , вагарна кӣ тавон

شور شهادتش به سر بود، وگرنه کی توان

Теғ ба торакаши фурӯи мнқз кофар оварад

تیغ به تارکش فرو منقذ کافر آورد

Баҳри тарози найза май хост ки бар сари синон

بهر طراز نیزه می خواست که بر سر سنان

Кокули ғарқаи хӯн ва он ҷаъд мънбр оварад

کاکل غرقه خون و آن جُعد معنبر آورد

Чун зи шарора ӣ аташи лаъли лабаш кабӯд шуд

چون ز شراره ی عطش لعل لبش کبود شد

Хости гулӯии ташна ӣ хеши зхўн тар оварад

خواست گلوی تشنه ی خویش زخون تر آورد

Хост шавад фидойии кӯии падар , ба Карбало

خواست شود فدایی کوی پدر، به کربلا

То ки ба арса ӣ ҷазо , баркафи худ сар оварад

تا که به عرصه ی جزا، برکف خود سر آورد

Бар кафи худ сроўрд , баҳр чаҳ аз барои он

بر کف خود سرآورد، بهر چه از برای آن

То ба гулӯии ташнагони оби з кавсар оварад

تا به گلوی تشنگان آب ز کوثر آورد

Оби з кавсар оварад , баҳр ки аз барои он

آب ز کوثر آورد، بهر که از برای آن

Кас ки зи оби дидаи рухсора ӣ худтар оварад

کس که ز آب دیده رخساره ی خودتر آورد

Хоҳад агар рақам кунад қисса ӣ ташнаи комӣ аш

خواهد اگر رقم کند قصّه ی تشنه کامی اش

Калак « вафое » аз ғамаши шуъла ӣ озар оварад

کلک «وفایی» از غمش شعله ی آذر آورد