Забони хома дар ин достон буд алкн

زبان خامه در این داستان بود الکن

Вагарнаи додмии андар замона дод сухан

وگرنه دادمی اندر زمانه داد سخن

Сухан чигуна сароем ки нест бе тавфиқ

سخن چگونه سرایم که نیست بی توفیق

Аннани як сухани андари кафи кифояти ман

عنان یک سخن اندر کف کفایت من

Нахусти файз талаб кард бояд аз дар дӯст

نُخست فیض طلب کرد باید از در دوست

Ки аз аноят ӯ чашм дил шавад равшан

که از عنایت او چشم دل شود روشن

Агарчӣ хома ӣ ман бар шикасти чарх аз кин

اگرچه خامه ی من بر شکست چرخ از کین

Валек чора набошад маро , з дар сифтан

ولیک چاره نباشد مرا، ز دُر سفتن

Раҳои ман аз ин вожгӯнаи тоси фалак

رهایی من از این واژگونه طاس فلک

Буд муъоина ҳамчун ҳадиси мӯру лаган

بود معاینه همچون حدیث مور و لگن

Маро , длисти пар аз ғами зи гардиши гардун

مرا، دلیست پر از غم ز گردش گردون

Марои длисти пар аз хӯни зи дасти чархи куҳан

مرا دلیست پر از خون ز دست چرخ کهن

Чаҳ корҳо ки накард ӯ ба дастёрии макр

چه کارها که نکرد او به دستیاری مکر

Чаҳ корҳо ки накард ӯ ба пофишории фан

چه کارها که نکرد او به پافشاری فن

Басо , бисот ки аз вай ба бод ҳодиса рафт

بسا، بساط که از وی به باد حادثه رفت

Басо , нигин ки фиканд ӯ ба дасти аҳрӣман

بسا، نگین که فکند او به دست اهریمن

Басои нишот ки оғишта шуд ба ғуссау ғам

بسا نشاط که آغشته شد به غصّه و غم

Басои сарвар ки олӯда шуда ба ранҷу мҳн

بسا سرور که آلوده شده به رنج و محن

Фусурда кард басии лолаи зору сӯсани гул

فسرده کرد بسی لاله زار و سوسن گل

Хазон намӯда басии навниҳолу сарви саман

خزان نموده بسی نونهال و سرو سمن

Басои ҷавон ки ба ноком аз ӯ ба ҳиҷла ӣ гӯр

بسا جوان که به ناکام از او به حجله ی گور

Ба ҷои рахти арӯсӣ ба бар намӯда кафан

به جای رخت عروسی به بر نموده کفن

Вале наёмада ҳаргизи ҷавони нои шодӣ

ولی نیامده هرگز جوان نا شادی

Чу шоҳзода ӣ озодаи қосими бен ҳасан

چو شاهزاده ی آزاده قاسم بن حسن

Ба дашт Марӣа кард ӯ арӯсе ки ҳануз

به دشت ماریه کرد او عروسیی که هنوز

Аз он расад ба фалаки бонги нолау шеван

از آن رسد به فلک بانگ ناله و شیون

Чу дид бе касе ъам тоҷдораш ро

چو دید بی کسی عمّ تاجدارش را

Дилаш намонад ки ғами андар ӯ кунад маскан

دلش نماند که غم اندر او کند مسکن

Иҷозаи хост ки то ҷон кунад нисори раҳаш

اجازه خواست که تا جان کند نثار رهش

Надоди рухсати майдонаши он эмоми змн

نداد رخصت میدانش آن امام زمن

Бигуфт гарчи марои ҷон на лоиқаст вале

بگفت گرچه مرا جان نه لایق است ولی

Паии нисор ту боқӣаст дар сароча ӣ тан

پی نثار تو باقیست در سراچه ی تن

Ба ҳар ду пой вай афтод ва бӯса дод аз шавқ

به هر دو پای وی افتاد و بوسه داد از شوق

Ба ҳар ду даст бипечед шоҳро доман

به هر دو دست بپیچید شاه را دامن

Ба аҷзу лобау алҳоҳу гиряу зорӣ

به عجز و لابه و الحاح و گریه و زاری

Гирифт рухсати ҳарб аз ҳусайни бўҷаҳи ҳасан

گرفت رخصت حرب از حسین بوجه حسن

зи бурҷи хаймаи баромад чу кавкаби рахшон

ز برج خیمه برآمد چو کوکب رخشان

Суҳайл сар зада гуфтӣ магари зи самти Яман

سهیل سر زده گفتی مگر ز سمت یمن

зи химгоаҳ ба майдони кин равон гардид

ز خیمگاه به میدان کین روان گردید

Рухӣ чу моҳи тамому қадӣ чу сарви чаман

رخی چو ماه تمام و قدی چو سرو چمن

Кулоҳ , худ , ба сар барниҳод аз кокул

کلاه، خُود، به سر برنهاد از کاکل

Ба бар намӯд зи гесуии хештани ҷавшан

به بر نمود ز گیسوی خویشتن جوشن

Гирифт теғи адуи сӯзро ба каф чу ҳилол

گرفت تیغ عدو سوز را به کف چو هلال

Намӯд дар брхўди перҳан ба шакли кафан

نمود در برخود پیرهن به شکل کفن

Миёни маърака ҷо кард бо рухӣ чун моҳ

میان معرکه جا کرد با رخی چون ماه

Шуд аз ҷамоли длороӣ ӯ ҷаҳони равшан

شد از جمال دلارای او جهان روشن

Фарози қулла ӣ синои зин чу ҷилва намӯд

فراز قلّه ی سینای زین چو جلوه نمود

Замин Марӣа шуд рашки водии эмин

زمین ماریه شد رشک وادی ایمن

Кулем агар « арнӣ » гуфт « лнтароне » ёфт

کلیم اگر «ارنی» گفت «لن ترانی» یافت

Валек ҳеҷ кас Андам наёфт посухи лн

ولیک هیچ کس آندم نیافت پاسخ لن

Ба ҳайратам ки чаро , қибтӣони Кӯфаи вшом

به حیرتم که چرا، قبطیان کوفه وشام

Натофт бар дилашони нури қодири зўолмн

نتافت بر دلشان نور قادر ذوالمن

Пас он наберау фарзанди ҳайдари каррор

پس آن نبیره و فرزند حیدر کرّار

зи барқ теғ зад оташ ба хирмани душман

ز برق تیغ زد آتش به خرمن دشمن

Чунон бикушт шуҷоъону аўФкнд ба хок

چنان بکشت شجاعان و اوفکند به خاک

Ки золи чарх варо гуфт сад ҳазор аҳсан

که زال چرخ ورا گفت صد هزار احسن

Вале чу хост шавад ҷони нисори кӯии ҳусайн

ولی چو خواست شود جان نثار کوی حسین

Набӯд чора ӣ кораш ба ғайри кушта шудан

نبود چاره ی کارش به غیر کشته شدن

зи хӯни сар ба кафи дасти хеши басти ҳино

ز خون سر به کف دست خویش بست حنا

Ба наварӯси шаҳодати ниҳод дар гардан

به نوعروس شهادت نهاد در گردن

Надонам оҳ дар Андам чигуна буд ҳусайн

ندانم آه در آندم چگونه بود حسین

Ки шоҳзода ба хоки аўФтод аз тавсан

که شاهزاده به خاک اوفتاد از توسن

Ба хоки Марӣаи он офтоби талъат ро

به خاک ماریه آن آفتاب طلعت را

Ба ғайри соя ӣ шамшерҳо , набад мأмн

به غیر سایه ی شمشیرها، نبد مأمن

Ба нола гуфт ки домоди хешро дарёб

به ناله گفت که داماد خویش را دریاب

Бибин ки қотили ман истода бар сари ман

ببین که قاتل من ایستاده بر سر من

Паии талофии хӯни ману алии Акбар

پی تلافی خون من و علی اکبر

зи рӯзгори ту бунёди хасмро , бар кун

ز روزگار تو بنیاد خصم را، بر کن

Шуд аз шаҳодати ҷонсӯзи ҳазрати қосим

شد از شهادت جانسوز حضرت قاسم

Ҷаҳон ба чашм « вафое » тамоми байти ҳузн

جهان به چشم «وفایی» تمام بیت حزن