Дасти қазо чу хӯни ҳусайни рехт бар замин

دست قضا چو خون حسین ریخت بر زمین

Андами қадар , з рӯй набии гашти шармгин

آندم قدر، ز روی نبی گشت شرمگین

Зарроти коиноти қарин фано шуданд

ذرّات کاینات قرین فنا شدند

Чун шуд қирони меҳру мааш бо синони кин

چون شد قِران مهر و مهش با سنان کین

Наздик шуд ба ҳам хӯрд авзоъи рӯзгор

نزدیک شد به هم خورد اوضاع روزگار

Гардад аён бар аҳли ҷаҳони рӯзи вопасин

گردد عیان بر اهل جهان روز واپسین

Осема сар шуданд дар афлоки моҳу меҳр

آسیمه سر شدند در افلاک ماه و مهر

Чун гашти сарнигӯн ба замини офтоби дайн

چون گشت سرنگون به زمین آفتاب دین

Яксар фанои кун ва макон мешуд он замон

یکسر فنای کون و مکان می شد آن زمان

Боқии нмондӣ ар , ба замини зини алъобдин

باقی نماندی ار، به زمین زین العابدین

намешуд гусастаи ришта ӣ олами зи якдигар

می شد گُسسته رشته ی عالم ز یکدیگر

Зу гар набӯд ришта ӣ ҳабли алмтини матин

زو گر نبود رشته ی حبل المتین متین

Дар ҳайратам ки мейри қазо чун диҳад ризо

در حیرتم که میر قضا چون دهد رضا

Бар хусравӣ чунон баравад зулмии ин чунин

بر خسروی چنان برود ظلمی این چنین

Коҳримнони Кӯфау кофари дилони шом

کاهریمنان کوفه و کافر دلان شام

Дасти худо , баранд зкин аз паии нигин

دست خدا، بُرند زکین از پی نگین