Шерони корзору амирони рӯзгор

شیران کارزار و امیران روزگار

Аббосу Авну ҷаъфару Усмони номдор

عبّاس و عون و جعفر و عثمان نامدار

Дар боғи Бутуроби хазон чун расед , шуд

در باغ بوتراب خزان چون رسید، شد

Бар сарв ҳар се чори сумуми аҷали дучор

بر سرو هر سه چار سموم اجل دچار

Аббос хонд ҳар се бародар , ба назд хеш

عبّاس خواند هر سه برادر، به نزد خویش

Дар бар кашид сарви яке буд шуд чаҳор

در بر کشید سرو یکی بود شد چهار

Гуфтои кнўнкаҳи кор буд танг бар ҳусайн

گفتا کنونکه کار بود تنگ بر حسین

Нангаст нанги зиндагии мо ба рӯзгор

ننگ است ننگ زندگی ما به روزگار

Хобидаи ҷумлаи сабзи хатони лолаи гавани кафан

خوابیده جمله سبز خطان لاله گون کفن

Чун сарви истодаи ҳусайн бе муайяни вёр

چون سرو ایستاده حسین بی معین ویار

Бояд равед ҳар се ба пеши ду чашми ман

باید روید هر سه به پیش دو چشم من

Гардид кушта то ки шавад қалби ман Фкор

گردید کشته تا که شود قلب من فکار

Доғи шумо чу бар ҷигарам коргар шавад

داغ شما چو بر جگرم کارگر شود

Аз қаҳр баркашам магар аз қавми дуни дамор

از قهر برکشم مگر از قوم دون دمار

Як як равона кард сӯии ҷанги ҳараса ро

یک یک روانه کرد سوی جنگ هرسه را

Аз доғи маргашон ба дил хеш зад шарор

از داغ مرگشان به دل خویش زد شرار

Пас худ равонаи гашти сӯии шоҳ бе сипоҳ

پس خود روانه گشت سوی شاه بی سپاه

Зад бӯса бар замин ва илм кард устувор

زد بوسه بر زمین و عَلَم کرد استوار

Яъне илм барои сипоҳаст ва ин сипаҳ

یعنی عَلَم برای سپاه است و این سپه

Яксар ба хӯни фитодаи илмро кунам чикор

یکسر به خون فتاده عَلَم را کنم چکار

Рухсат гирифт зон шаҳ беёру мустаманд

رخصت گرفت زان شه بی یار و مستمند

Шуд бар саманд ва тофт ба майдони корзор

شد بر سمند و تافت به میدان کارزار

Ногуҳ шунид нолау овои алътш

ناگه شنید ناله و آوای العطش

Он алътш кашид анонаши зи гиру дор

آن العطش کشید عنانش ز گیر و دار

Баргашти сӯии хайма ва мишкӣ гирифт ва рафт

برگشت سوی خیمه و مشکی گرفت و رفت

Сӯии Фурот бо ҷгарии ташнау Фкор

سوی فرات با جگری تشنه و فکار

Пар кард машк ва пас кафӣ аз об барграфт

پُر کرد مشک و پس کفی از آب برگرفت

Май хост то ки нӯшад аз он оби хушгувор

می خواست تا که نوشد از آن آب خوشگوار

Омад ба ёдаш аз ҷигари ташна ӣ ҳусайн

آمد به یادش از جگر تشنه ی حسین

Чун ашки хеши рехти зкФи об ва шуд савор

چون اشک خویش ریخت زکف آب و شد سوار

Брхўд хитоб кард ки эй нафаси андакӣ

برخود خطاب کرد که ای نفس اندکی

Оҳистатар , ки мондаи ҳусайни ташна дар қФор

آهسته تر، که مانده حسین تشنه در قفار

Аббос бевафо ту набӯдӣ кунун чаҳ шуд

عبّاس بی وفا تو نبودی کنون چه شد

Нӯшии ту обу мондаи ҳусайнат дар интизор

نوشی تو آب و مانده حسینت در انتظار

Расми вафо ба ҷо ту наёрӣ басӣ баҷост

رسم وفا به جا تو نیاری بسی بجاست

Хонанд бевафот агар аҳли рӯзгор

خوانند بی وفات اگر اهل روزگار

Рафтат магари зиёди ҳуқуқи бародарӣ

رفتت مگر زیاد حقوق برادری

Аббоси расми меҳру вафоро нигоҳдор

عبّاس رسم مهر و وفا را نگاهدار

Шуд бо равони ташнаи зоби равон , равон

شد با روان تشنه زآب روان، روان

Дили пари зҷўшу машк ба дӯши он бузургвор

دل پُر زجوش و مشک به دوش آن بزرگوار

Чун шери шарза бурун омад аз Фурот

چون شیر شرزه برون آمد از فرات

Пас азм шуд намӯд ки ӯ буд шоҳвор

پس عزم شد نمود که او بود شاهوار

Диданди хайли дўзхёнш ки ме равад

دیدند خیل دوزخیانش که می رود

Монанди оби раҳмату обаш буд , ба бор

مانند آب رحمت و آبش بود، به بار

Пас ҳамчуи сайли хайл равон шуд заҳри тараф

پس همچو سیل خیل روان شد زهر طرف

Тӯфони тиру санг аён шуд зҳркнор

طوفان تیر و سنگ عیان شد زهرکنار

Карданд ҷумлаи ҳамла бар он шбли Муртазо

کردند جمله حمله بر آن شبل مرتضی

Як шер дар миёна ӣ гиреҳгон бе шумор

یک شیر در میانه ی گرگان بی شمار

Як тан касе надидау чандини ҳазор тир

یک تن کسی ندیده و چندین هزار تیر

Як гул касе надидау чандини ҳазор хор

یک گل کسی ندیده و چندین هزار خار

Саргарми ҷанг буд зхўд , буд бе хабар

سرگرم جنگ بود زخود، بود بی خبر

Кобн туфайл зад , ба ямини вай аз ясор

کابن طفیل زد، به یمین وی از یسار

Пас машкро , зи рости сӯии даст чап кашид

پس مشک را، ز راست سوی دست چپ کشید

Вази сӯз сина зад , ба дили қудсёни шарор

وز سوز سینه زد، به دل قدسیان شرار

намедошт поси обу ҳамеи тохт аз камӣн

می داشت پاس آب و همی تاخت از کمین

Даст чапаш фиканд лъинии ситами шиор

دست چپش فکند لعینی ستم شعار

Пас машкро гирифт ба дандон ки ин гиреҳ

پس مشک را گرفت به دندان که این گره

Нагушӯд даст то ки ба дандон расед кор

نگشود دست تا که به دندان رسید کار

Ҳай бар саманди барзад ва гуфт эй хуҷастаи пай

هی بر سمند برزد و گفت ای خجسته پی

Корами зи дасти рафта ва аз дастами ихтиёр

کارم ز دست رفته و از دستم اختیار

Ин обро агар барисоне ба ташнагон

این آب را اگر برسانی به تشنگان

Бар рФрФу барроқи турои зебади ифтихор

بر رفرف و بُراق ترا زیبد افتخار

Аз баҳри ташнагон агар ин обро барӣ

از بهر تشنگان اگر این آب را بری

Сабқати барии зи длдл дар арса ӣ шумор

سبقت بری ز دلدل در عرصه ی شمار

Май тохти сӯии хайма ки ногоҳ аз қазо

می تاخت سوی خیمه که ناگاه از قضا

Тири қадар , раҳо шуд ва бар машк шуд дучор

تیر قدر، رها شد و بر مشک شد دچار

Зон тиркин чу оби фурӯи рехт бар замин

زان تیرکین چو آب فرو ریخت بر زمین

Шуд рӯзгор дар бар чашмаш чу шоми тор

شد روزگار در بر چشمش چو شام تار

Монанди машки ашки малики ҳам ба хоки рехт

مانند مشک اشک ملک هم به خاک ریخت

Ваз хок шуд ба чеҳра ӣ афлокёни ғубор

وز خاک شد به چهره ی افلاکیان غبار

Чун оби рехти хок ба сари бехати Бутуроб

چون آب ریخت خاک به سر بیخت بوتراب

Дар боғи хулд Фотима зад латма бар изор

در باغ خُلد فاطمه زد لطمه بر عذار

Пас худ барои кушта шудани истод ва гуфт

پس خود برای کشته شدن ایستاد و گفت

Мурдани ҳазор мартабаи беҳтар ки шармсор

مردن هزار مرتبه بهتر که شرمسار

Онгаҳ амӯду найзау шамшеру тиру санг

آنگه عمود و نیزه و شمشیر و تیر و سنگ

Шомӣ бар ӯ задӣ зимини кӯфӣ аз ясор

شامی بر او زدی زیمین کوفی از یسار

Пас сарнигӯни зи хона ӣ зини гашт бар замин

پس سرنگون ز خانه ی زین گشت بر زمین

Фарёд ё ахои зи ҷигар бар кашид зор

فریاد یا اخا ز جگر بر کشید زار

Фарёд ё ахо чу ба гӯш ҳусайн расед

فریاد یا اخا چو به گوش حسین رسید

Гуфтӣ магари ҳужабр равон шуд паии шикор

گفتی مگر هژبر روان شد پی شکار

Омад чаҳ дид , дид ки бе дасти пайкарӣ

آمد چه دید، دید که بی دست پیکری

Афтодаи пораи пора дар он дашти фитнаи бор

افتاده پاره پاره در آن دشت فتنه بار

Оҳӣ здл кашид ва бигуфт эй бародарам

آهی زدل کشید و بگفت ای برادرم

Аббос эй ки аз падарами мондаи ёдгор

عبّاس ای که از پدرم مانده یادگار

Имрӯзи рӯзи ёрӣ ва рӯз бародарӣаст

امروز روز یاری و روز برادریست

Аз ҷои хезу даст ба ҳамдастӣ ам барор

از جای خیز و دست به همدستی ام برآر

Баркаш Аннани хома « вафое » ки аҳлбит

برکش عنان خامه «وفایی» که اهلبیت

Дар хайма ҳо нишаста парешон ва бе қарор

در خیمه ها نشسته پریشان و بی قرار