Ишқи он буд , ки аз ту туеро ба дар кунад

عشق آن بود، که از تو تویی را به در کند

Вайрона ӣ вуҷӯди ту зер ва зибр кунад

ویرانه ی وجود تو زیر و زبر کند

Ишқи он буд , ки ҳарки бидон гашти сарбаланд

عشق آن بود، که هرکه بدان گشت سربلند

Бар найзаи сари намояд ва бо найза сар кунад

بر نیزه سر نماید و با نیزه سر کند

Ишқи он буд , ки ташна ӣ дидори ёр ро

عشق آن بود، که تشنه ی دیدار یار را

Ҳнҷри зоби ханҷари фӯлод тар кунад

حنجر زآب خنجر فولاد تر کند

Ошиқ касе буд , ки ба даврони ошиқӣ

عاشق کسی بود، که به دوران عاشقی

Бар худ ҳадиси айши ҷаҳон мухтасар кунад

بر خود حدیث عیش جهان مختصر کند

Ҳаркас ки дар замона шавад дардманди ишқ

هرکس که در زمانه شود دردمند عشق

Аз роҳати замона ба куллӣ ҳазар кунад

از راحت زمانه به کلّی حذر کند

Дар боғи ҷон ҳар онкии нишонди ниҳоли ғам

در باغ جان هر آنکه نشاند نهال غم

Набӯд ғамаш ки хушк шавад ё самар кунад

نبود غمش که خشک شود یا ثمر کند

Ошиқ ба ҷузи ҳусайн алӣ кист дар ҷаҳон

عاشق به جز حسین علی کیست در جهان

Каз баҳри дӯст аз ҳамаи олам гузар кунад

کز بهر دوست از همه عالم گذر کند

Кӯ чун ҳусайни онкии зсўдои ошиқӣ

کو چون حسین آنکه زسودای عاشقی

На шодмон ба нафъ ва на хавф аз зарар кунад

نه شادمان به نفع و نه خوف از ضرر کند

Кӯ чун ҳусайни онкӣ ба майдони имтиҳон

کو چون حسین آنکه به میدان امتحان

Ҷонон ҳар ончӣ гуядаш ӯ бештар кунад

جانان هر آنچه گویدش او بیشتر کند

Ҳақ хоҳадаш ки тан ба хаданги бало , диҳад

حق خواهدش که تن به خدنگ بلا، دهد

ӯ ҷону тан ба тири балояш сипар кунад

او جان و تن به تیر بلایش سپر کند

Аз худ гузаштаи Акбар аз ҷони азизтар

از خود گذشته اکبر از جان عزیزتر

Дар роҳ дӯст додау тарк писар кунад

در راه دوست داده و ترک پسر کند

эй ман ғуломи ҳиммати волои он шаҳӣ

ای من غلام همّت والای آن شهی

Каз мумкиноти яксараи қатъ назар кунад

کز ممکنات یکسره قطع نظر کند

Ҳам хоҳарон ва духтараконаш диҳад асир

هم خواهران و دخترکانش دهد اسیر

Ҳам кӯдакон хӯрд нишон қадар кунад

هم کودکان خورد نشان قدر کند

Аз нинаво , ба Кӯфа ва аз Кӯфа то ба шом

از نینوا، به کوفه و از کوفه تا به شام

Раъси бурӣда бо ҳарами худ сафар кунад

رأس بریده با حرم خود سفر کند

Бартар буд зи арши ълои хоки Карбало

برتر بود ز عرش علا خاک کربلا

Нозам ба ишқ ӯ ки ба хоки ин асар кунад

نازم به عشق او که به خاک این اثر کند

Беҳтар буд зи оби бақои хоки даргааш

بهتر بود ز آب بقا خاک درگهش

Хизр набӣ куҷост ки хокӣ ба сар кунад

خضر نبی کجاست که خاکی به سر کند

Гуфтӣ ки чеҳраи сурх « вафое » кунад зи ишқ

گفتی که چهره سرخ «وفایی» کند ز عشق

Оре кунад валек зи хӯн ҷигар кунад

آری کند ولیک ز خون جگر کند