Маро , табъ агар норасо , ё расо

مرا، طبع اگر نارسا، یا رسا

Набошад гурез аз ҳадиси ксо

نباشد گریز از حدیث کسا

Гузаштани маро аз ҳадисии чунин

گذشتن مرا از حدیثی چنین

Басии давр , бошад зи раъии рузин

بسی دور، باشد ز رأی رزین

зи рӯҳ алқудс ҷӯям аввали мадад

ز روح القدس جویم اوّل مدد

Ки ҷонро , рушд бояд аз вай расад

که جان را، رشد باید از وی رسد

Пас онкӣ кунам ишқро пеши рӯ

پس آنکه کنم عشق را پیش رو

Нуҳуми ақлро , дар бар ӯ гарав

نهم عقل را، در بر او گرو

Кигар ишқ набӯд далели раҳам

که گر عشق نبود دلیل رهم

Нишоед ки пои андроини раҳи нуҳум

نشاید که پای اندراین ره نهم

Кунам ришта ӣ назмро тобдор

کنم رشته ی نظم را تابدار

Бар ӯ бар кашами лؤлؤи обдор

بر او بر کشم لؤلؤ آبدار

« вафое » дамии қисса оғоз кун

«وفایی» دمی قصّه آغاز کن

Ба оли ъабои хеш дмсоз кун

به آل عبا خویش دمساز کن

« вафое » вафодорӣ аз сар бигир

«وفایی» وفاداری از سر بگیر

зи оли ъабои файз дигар бигир

ز آل عبا فیض دیگر بگیر

Ҳадисӣаст аз ҳазрати Фотима

حدیثی است از حضرت فاطمه

Ки бевоҳима гӯямаш бо ҳама

که بی واهمه گویمش با همه

Бигуфто ки як рӯзӣ аз рӯзҳо

بگفتا که یک روزی از روزها

Падар шуд маро , вориди андари саро

پدر شد مرا، وارد اندر سرا

Бифармуд к-эии духти дилбанди ман

بفرمود کای دخت دلبند من

Маро , заъф ва сустӣаст андари бадан

مرا، ضعف و سُستی است اندر بدن

Бигуфтам падари заъфу сустии туро

بگفتم پدر ضعف و سُستی ترا

Мабодо ,у бодои паноҳати худо

مبادا، و بادا پناهت خدا

Бифармуд к-эии духтар бо вафо

بفرمود کای دختر با وفا

Биовар , марои он ямонии ксо

بیاور، مرا آن یمانی کسا

Бамонеи ксоро , биор ин замон

بمانی کسا را، بیار این زمان

Бпушон маро , зери ин тилсон

بپوشان مرا، زیر این طیلسان

Ки сиррии ниҳон дар пас парда ҳаст

که سرّی نهان در پس پرده هست

Ки бе пардаи ин парда ояд , ба даст

که بی پرده این پرده آید، به دست

Худо хоҳад аз парда созад аён

خدا خواهد از پرده سازد عیان

Худои худ бар замину замон

خدایی خود بر زمین و زمان

Ба худ хоҳад ӯ ишқ бозӣ кунад

به خود خواهد او عشق بازی کند

Ба малику малик сарфарозӣ кунад

به ملک و ملک سرفرازی کند

Назар кардамаш чун бпўшидмш

نظر کردمش چون بپوشیدمش

Рухӣ чун дарахшнда ма дидамаш

رخی چون درخشنده مه دیدمش

Чунон рӯйиш аз нури рухшанда буд

چنان رویش از نور رخشنده بود

Ки бадари дарахшндааш банда буд

که بدر درخشنده اش بنده بود

Барои мисл гуфта шуд моҳи бадар

برای مثل گفته شد ماه بدر

Ва гарна маи бадарро чист қадар

و گرنه مه بدر را چیست قدر

Ба моҳӣ буд як шаб ӯро камол

به ماهی بود یک شب او را کمال

Буд он ҳам аз акс рӯй балол

بود آن هم از عکس روی بلال

Пас онгаҳ ҳасани пӯрам аз раҳ расед

پس آنگه حسن پورم از ره رسید

Саломӣ бидод ва ҷавобӣ шунид

سلامی بداد و جوابی شنید

Бигуфто ки бӯе расад бар машом

بگفتا که بویی رسد بر مشام

Ки он бӯ буд , буии хиролоном

که آن بو بود، بوی خیرالانام

Бигуфтам ки эй мива ӣ ҷони ман

بگفتم که ای میوه ی جان من

Накӯи барда ӣӣ буии ҷонони ман

نکو برده یی بوی جانان من

Буд ҷади пакет ба зери ксо

بود جدّ پاکت به زیر کسا

Ба хоби хуш осӯда бошад басо

به خواب خوش آسوده باشد بسا

Пас Андами ҳасани ҳамчуи рӯҳи равон

پس آندم حسن همچو روح روان

Равон шуд сӯии сарвари инсу ҷон

روان شد سوی سرور انس و جان

Бигуфто зи ман бар ту эй ҷади салом

بگفتا ز من بر تو ای جدّ سلام

Буд дар ?бирт то кунам ман мақом

بود در برت تا کنم من مقام

Бигуфташ ба рأФти расӯли Маҷид

بگفتش به رأفت رسول مجید

Биё эй маро , моя ӣ ҳар умед

بیا ای مرا، مایه ی هر امید

Пас аз лаҳза ӣӣ омад аз дар ҳусайн

پس از لحظه یی آمد از در حسین

Ҳусайнӣ ки бади аршро зебу зин

حسینی که بُد عرش را زیب و زین

Чунин гуфт баъд аз дуруду салом

چنین گفت بعد از درود و سلام

Ки ояд маро , буии ҷад бар машом

که آید مرا، بوی جد بر مشام

Магари ҷади поками расӯли худо

مگر جدّ پاکم رسول خدا

зи меҳри андари ӣнҷо гузидааст ҷо

ز مهر اندر اینجا گزیده است جا

Бигуфтам туро , ҷади расӯли амин

بگفتم ترا، جدّ رسول امین

Ба зери ксо бо ҳасан ҳар ду байн

به زیر کسا با حسن هر دو بین

Пас онгаҳ ба сӯй ксо рафт шод

پس آنگه به سوی کسا رفت شاد

Ба ҷади макрам саломӣ бидод

به جدّ مکرّم سلامی بداد

Бигуфт эй ки эзад , турои баргузед

بگفت ای که ایزد، ترا برگُزید

з буд ту оварда олами падед

ز بود تو آورده عالم پدید

Буд то ки оем ба пеши ту боз

بود تا که آیم به پیش تو باز

з қурбат шавам то абади сарфароз

ز قُربت شوم تا ابد سرفراز

Бигуфташ тўмн , ман туе мо ва ман

بگفتش تومن، من تویی ما و من

Чу ҷони андро , мрмро , дар бадан

چو جان اندرا، مرمرا، در بدن

Биё эй марои моя ӣ ифтихор

بیا ای مرا مایه ی افتخار

Ба ту то қиёмати ман умедвор

به تو تا قیامت من امیدوار

Ту худ моя ӣ ифтихори манӣ

تو خود مایه ی افتخار منی

Ба ҳар ду саро , эътибори манӣ

به هر دو سرا، اعتبار منی

Туе мазҳару мазҳари ишқи ҳақ

تویی مظهر و مُظهر عشق حق

Ба кори ту касро набошад сабақ

به کار تو کس را نباشد سبق

Биё эй шаҳидӣ ки андари ҷазо

بیا ای شهیدی که اندر جزا

Ҷазое набошад туро , ҷузи худо

جزایی نباشد ترا، جز خدا

Набӣ бо ҳусайн буд андари сухан

نبی با حسین بود اندر سخن

Ки ногуҳ даромад з дар бўолҳсн

که ناگه درآمد ز در بوالحسن

Ба духт паямбар бидод ӯ салом

به دخت پیمبر بداد او سلام

Бигуфто ки бӯе расад бар машом

بگفتا که بویی رسد بر مشام

Ки он бӯ буд , буии ибни ъмм

که آن بو بود، بوی ابن عمم

з дил мезадойад ҳазорон ғамам

ز دل می زداید هزاران غمم

Магари ибни ъмм дар аинҷостӣ

مگر ابن عمّم در اینجاستی

Ки хоки саро , атр перостӣ

که خاک سرا، عطر پیراستی

Бигуфтам балии онкии дилбанди тест

بگفتم بلی آنکه دلبند تست

Ба зери ксо бо ду фарзанди тест

به زیر کسا با دو فرزند تست

Ба сӯии ксои он шаҳи лоФтӣ

به سوی کسا آن شه لافتی

Назар кард ва дид ӯ ба чашми худо

نظر کرد و دید او به چشم خدا

Ба айн худо дид айни худо

به عین خدا دید عین خدا

Таҷаллӣ намӯдааст андар , се ҷо

تجلّی نموده است اندر، سه جا

Ба чашм худо дид нури азал

به چشم خدا دید نور ازل

Таҷаллӣ намӯдааст дар се маҳал

تجلّی نموده است در سه محل

Чу рӯй худ андари се мрот дид

چو روی خود اندر سه مرآت دید

Худоро ҳақиқат дар оёт дид

خدا را حقیقت در آیات دید

Бигуфто салом эй расӯли амин

بگفتا سلام ای رسول امین

Змн яъне аз молики явми дайн

زمن یعنی از مالک یوم دین

Салому тҳёти беруни зи ҳад

سلام و تحیّات بیرون ز حد

Змни бртў яъне зҳии самад

زمن برتو یعنی زحیّ صمد

Паямбари ҷавоб саломаш бидод

پیمبر جواب سلامش بداد

Паии изнаши оғӯш ҷон баргушод

پی اذنش آغوش جان برگشاد

Чу бо ақли кули ишқ кул шуд қарин

چو با عقل کل عشق کل شد قرین

Намӯд офарини ақлу ишқи офарин

نمود آفرین عقل و عشق آفرین

Пас он ақли кули моя ӣ ҳар вуҷӯд

پس آن عقل کل مایه ی هر وجود

Сухан бо алӣ аз алӣ май сурӯд

سخن با علی از علی می سرود

Ки эй онкӣ бар сари туе тоҷи ман

که ای آنکه بر سر تویی تاج من

Ту мақсӯди ман аз ду миъроҷи ман

تو مقصود من از دو معراج من

Ду миъроҷ будам зҷони офарин

دو معراج بودم زجان آفرین

Яке дар само , дайгарӣ дар замин

یکی در سما، دیگری در زمین

Яке дар само бо ду сад воҳима

یکی در سما با دو صد واهمه

Яке дар замини хона ӣ Фотима

یکی در زمین خانه ی فاطمه

Яке дар шабу дайгарии рӯз буд

یکی در شب و دیگری روز بود

Ки он рӯзу шаб ҳар ду фирӯз буд

که آن روز و شب هر دو فیروز بود

Валикин куҷо мерасад шаб ба рӯз

ولیکن کجا می رسد شب به روز

Ки шаби тира ва рӯз шуд длФрўз

که شب تیره و روز شد دلفروز

Маро , морои оят рӯй тест

مرا، مارای آیت روی تست

Ки қавсин ман ҷуфти абрӯии тест

که قوسین من جفت ابروی تست

Назар кард сӯии ксои Фотима

نظر کرد سوی کسا فاطمه

Ба зер ксо дид ёрони ҳама

به زیر کسا دید یاران همه

Ба сӯии ксои шод ва хўрснд рафт

به سوی کسا شاد و خورسند رفت

Сӯии шӯйу боб ва ду фарзанд рафт

سوی شوی و باب و دو فرزند رفت

Бигуфто салом ва раседаш ҷавоб

بگفتا سلام و رسیدش جواب

Гирифт изн ва пас рухсаташ дод боб

گرفت اذن و پس رخصتش داد باب

Ба зер ксо рафт чун Фотима

به زیر کسا رفت چون فاطمه

Фитод андар , афлокёни ҳамҳама

فتاد اندر، افلاکیان همهمه

Збонўии ҳақ чун адад шуд тамом

زبانوی حق چون عدد شد تمام

Худоро , худоӣ шуд андар ба ком

خدا را، خدایی شد اندر به کام

Адад , рӯкиши ҳасани ҷонон буд

عدد، روکش حُسن جانان بود

Ксои рӯкиши он адад зон буд

کسا روکش آن عدد زان بود

Худо байн набинад ба зери ксо

خدا بین نبیند به زیر کسا

Касеро , ба ҷузи хумса яъне худо

کسی را، به جز خمسه یعنی خدا

Худои худ муназзаҳ буд аз адад

خدا خود منزّه بود از عدد

Вале ин адад , воҳидасту аҳад

ولی این عدد، واحد است و احد

Худоро агар буд ҷоу макон

خدا را اگر بود جا و مکان

Ниҳон буд дар зери ин тилсон

نهان بود در زیر این طیلسان

Худо ,гар муназзаҳ набӯдӣ зҷоӣ

خدا، گر منزّه نبودی زجای

Ҳаме гуфтамӣ шуд ба зери ксоӣ

همی گفتمی شد به زیر کسای

Пас омад , наДоӣ ба савти алӣ

پس آمد، ندایی به صوت علی

Ба савти алӣ буду савти ҷлӣ

به صوت علی بود و صوت جلی

На донам ман оё зи таҳти ксо

نه دانم من آیا ز تحت کسا

Баромад , Нидо ё зи фавқи само

برآمد، ندا یا ز فوق سما

Ки эй сокинони самовоти ман

که ای ساکنان سماوات من

Ба зоту сифот ва ба оёти ман

به ذات و صفات و به آیات من

Накардам ман ин халқ на осмон

نکردم من این خلق نُه آسمان

На халқи замин ва на халқи замон

نه خلق زمین و نه خلق زمان

На кӯҳ ва на саҳро , на баҳр ва на бар

نه کوه و نه صحرا، نه بحر و نه برّ

На халқи сипеҳр ва на шамсу қамар

نه خلق سپهر و نه شمس و قمر

На арш ва на курсӣ на лавҳу қалам

نه عرش و نه کرسی نه لوح و قلم

На эҷод ҳастӣ зи малики адам

نه ایجاد هستی ز ملکِ عدم

Магар аз паии ҳуби ин панҷ тан

مگر از پی حُبّ این پنج تن

Ки ҳастанд матлӯбу маҳбӯби ман

که هستند مطلوب و محبوب من

Пас онгаҳ амини худои Ҷабраил

پس آنگه امین خدا جبرئیل

Бигуфто ки эй кирдигори ҷалил

بگفتا که ای کردگار جلیل

Каёнанд оё , ба зери ксо

کیانند آیا، به زیر کسا

Ки бар , мосўоинд мерӯ киё

که بر، ماسوایند میرو کیا

Ҷавоб омад аз масдари ъзўшон

جواب آمد از مصدر عزّوشان

Ба ҷбрили к-эии ҷбрӣило , бидон

به جبریل کای جبرئیلا، بدان

Ки Заҳрост бо , боб ва бо шӯй ӯ

که زهراست با، باب و با شوی او

Або , ҳар ду фарзанди дилҷӯй ӯ

ابا، هر دو فرزند دلجوی او

Гар ин панҷ моро набуданди ёр

گر این پنج ما را نبودند یار

На шаш буд ва на ҳафт ва на се на чор

نه شش بود و نه هفت و نه سه نه چار

Наме буд , буд на афлок ро

نمی بود، بود نُه افلاک را

На буд туу хайли амлок ро

نه بود تو و خیل املاک را

Чу ҷбрил воқиф шуд аз сари ҳў

چو جبریل واقف شد از سرّ هو

Ба хотири гузашташи мар , ин орзӯ

به خاطر گذشتش مر، این آرزو

Ки ёрб чаҳ бошад ки ин бенаво

که یارب چه باشد که این بینوا

Наво , ёбад аз қурби аҳли ксо

نوا، یابد از قُرب اهل کسا

Диҳии изнам аз фазлу ҷӯаду карам

دهی اذنم از فضل و جود و کرم

Дили пар , зи андӯҳ шод оварам

دل پر، ز اندوه شاد آورم

Ба эъзозу иҷлоли ин панҷ тан

به اعزاز و اجلال این پنج تن

Кисозӣ маро , содси анҷуман

که سازی مرا، سادس انجمن

Бифармудаш эзад , бирав сӯишон

بفرمودش ایزد، برو سویشان

Вале худ , Марви сӯишон бе нишон

ولی خود، مرو سویشان بی نشان

Гар , аз мо набошад нишонеи туро

گر، از ما نباشد نشانی ترا

Набошад туро , раҳ ба сӯии ксо

نباشد ترا، ره به سوی کسا

Ту аз мо нишоне ба ҳамроҳ бар

تو از ما نشانی به همراه بر

Ки то сӯии эшон шӯии роҳбар

که تا سوی ایشان شوی راهبر

Ба як сӯи бунаи раъйу тадбир ро

به یک سو بِنه رأی و تدبیر را

Нишоне бар , оёти татҳир ро

نشانی بر، آیات تطهیر را

Ту оёти татҳири баҳри нишон

تو آیات تطهیر بهر نشان

Бигиру бабр чун раседӣ бихон

بگیر و ببر چون رسیدی بخوان

Ба покони нишоне ба покии бабр

به پاکان نشانی به پاکی ببر

Ба некон ба некии сухани созср

به نیکان به نیکی سخن سازسر

Пас аз мо расон бар расӯли аном

پس از ما رسان بر رسول انام

Ҳазорон дуруд ва ҳазорон салом

هزاران درود و هزاران سلام

Ки моро , худоӣ ба ком аз шумост

که ما را، خدایی به کام از شماست

Азал то абад аз давом шумост

ازل تا ابد از دوام شماست

зи халқи мау меҳру арши баланд

ز خلق مه و مهر و عرش بلند

Ту бошӣ ғараз эй шаҳи арҷманд

تو باشی غرض ای شه ارجمند

Раседу расониди баъд аз салом

رسید و رسانید بعد از سلام

Паёми худо , пас талаб кард ком

پیام خدا، پس طلب کرد کام

Сиррӣ аз паии изн бар хоки суд

سری از پی اذن بر خاک سود

Забунӣу пастӣ ва пӯзиш намӯд

زبونیّ و پستی و پوزش نمود

Гирифт изн ва шуд дар ксои Ҷабраил

گرفت اذن و شد در کسا جبرئیل

Ба як гӯшаи пинҳон чу абди залил

به یک گوشه پنهان چو عبد ذلیل

Худоӣ ки май ҷуст дар ломакон

خدایی که می جُست در لامکان

Аён дид дар зери он тилсон

عیان دید در زیر آن طیلسان

Биболед , бар худ зи шавқу шааф

ببالید، بر خود ز شوق و شعف

Чу аз қурб ҳақ ёфт ъзўшрФ

چو از قُرب حق یافت عزّوشرف

Пас онгаҳ худованди ин на қбоб

پس آنگه خداوند این نُه قباب

Алӣ вале лоиқи ин хитоб

علیّ ولی لایق این خطاب

Бипурсед аз подшоҳи русул

بپرسید از پادشاه رُسُل

Ки ин анҷуманро чаҳ бошад назул

که این انجمن را چه باشد نُزل

Ба назд худованди ин анҷуман

به نزد خداوند این انجمن

Чаҳ қадараст эй подшоҳи змн

چه قدر است ای پادشاه زمن

Пас онгаҳ бигуфт он расӯли Маҷид

پس آنگه بگفت آن رسول مجید

Ба ҳақ касе кови маро , баргузед

به حقّ کسی کاو مرا، برگزید

Ба ҳақӣ ки ҳақаши маро аз азал

به حقّی که حقّش مرا از ازل

Бидод , астФӣ то абад , бе злл

بداد، اصطفی تا ابد، بی ذلل

Маро , дод бар мосўои сарварӣ

مرا، داد بر ماسوا سروری

Набувват ба ман доду пайғамбарӣ

نبوّت به من داد و پیغمبری

Ба ҳар маҳфилӣ бошад ин гуфтугӯ

به هر محفلی باشد این گفتگو

Шавад раҳмати ҳақ дар онҷои фурӯ

شود رحمت حق در آنجا فرو

СтғФори гӯйони млоики ҳама

ستغفار گویان ملایک همه

Ба базмӣ ки доранд ин замзама

به بزمی که دارند این زمزمه

Забони худои пас сурӯди ин сухан

زبان خدا پس سرود این سخن

Ки худ растгоранд ёрони ман

که خود رستگارند یاران من

Расӯли худо , бор дигар бигуфт

رسول خدا، بار دیگر بگفت

Дар ин суханро , дигари бори сифт

دُر این سخن را، دیگر بار سُفت

Ба ҳарҷо шавад зикри ин моҷаро

به هرجا شود ذکر این ماجرا

з ҳақ ҳаст ҳар ҳоҷати онҷои раво

ز حق هست هر حاجت آنجا روا

Ба базмӣ ки ин базм ёд оваранд

به بزمی که این بزم یاد آورند

Дили пар , зи андӯҳ шод оваранд

دل پر، ز اندوه شاد آورند

Ба базмии казин базм ояд сухан

به بزمی کزین بزم آید سخن

Бимонад мурод ва намонад ҳузн

بماند مراد و نماند حزن

Дигар бора гуфт он забони худо

دگر باره گفت آن زبان خدا

Ки мо растгорему ёрони мо

که ما رستگاریم و یاران ما

Ба ҳар ду саро , мужда аз ҳақ расед

به هر دو سرا، مژده از حق رسید

Ки ҳастем мо , растгору Саид

که هستیم ما، رستگار و سعید

Ҳадисӣ ба ёди омадами сўзнок

حدیثی به یاد آمدم سوزناک

зи крбу бало ва аз он ҷони пок

ز کرب و بلا و از آن جان پاک

Ба ёди омадами қисса ӣ ҷонгзо

به یاد آمدم قصّه ی جانگزا

зи султони дайни хомси ин ксо

ز سلطان دین خامس این کسا

Чу дар Карбало , шуд бар ӯ кори танг

چو در کربلا، شد بر او کار تنگ

зи бедоди он қавм беному нанг

ز بیداد آن قوم بی نام و ننگ

Пас он ҳазрат аз баҳри қавми ънўд

پس آن حضرت از بهر قوم عنود

Ба итмоми ҳуҷҷати забон бар гушӯд

به اتمام حجّت زبان بر گشود

Ки ман худ , яке ҳастам аз он ксо

که من خود، یکی هستم از آن کسا

Ки аҳлаш ба покии сутӯдаи худо

که اهلش به پاکی ستوده خدا

Ки ман як тан ҳастам аз он панҷ тан

که من یک تن هستم از آن پنج تن

Ки ҳақ гуфт ҳастанд маҳбӯби ман

که حق گفت هستند محبوب من

Ман аз он касонам ки фармуд ҳақ

من از آن کسانم که فرمود حق

Ки бар ин касон нест касро , сабақ

که بر این کسان نیست کس را، سبق

Манам онкии пайғамбари поки зод

منم آنکه پیغمبر پاک زاد

Маро , бар сари дӯши худ , май ниҳод

مرا، بر سر دوش خود، می نهاد

Ҳаме гуфт он хусрави хоФқин

همی گفت آن خسرو خافقین

Ҳусайн аз манаст ва манам аз ҳусайн

حسین از من است و منم از حسین

Гар , аз ман набошад шуморо қабул

گر، از من نباشد شما را قبول

Бипурсед зи асҳоби хоси расӯл

بپرسید ز اصحاب خاص رسول

Шуниданду диданд ва бишнохтанд

شنیدند و دیدند و بشناختند

Ба рӯй худо , теғи кини охтнд

به روی خدا، تیغ کین آختند

Кашиданд бар рӯй ҳақи теғи кин

کشیدند بر روی حق تیغ کین

Бикуштанд дайну эмоми мубин

بکشتند دین و امام مبین

Бикуштанд тҳлилу такбир ро

بکشتند تهلیل و تکبیر را

Мухотаб ба оёти татҳир ро

مخاطب به آیات تطهیر را

Намуданд дониста ӯро шаҳид

نمودند دانسته او را شهید

Ки моием маҳкӯми ҳукми язид

که ماییم محکومِ حکم یزید

« вафое » аз ин моҷаро , хӯн гарӣ

«وفایی» از این ماجرا، خون گری

Бар он шоҳи лаби ташнаи Ҷайҳун гарӣ

بر آن شاه لب تشنه جیحون گری