Ғами имсолами афзӯнтар з пор аст

غم امسالم افزونتر ز پار است

Ки дар моҳи муҳаррам навбаҳор аст

که در ماه محرّم نوبهار است

Мусӣбат бештар бошад ҷигари сӯз

مصیبت بیشتر باشد جگر سوز

Ки уфтад рӯзи ошуро , ба наврӯз

که افتد روز عاشورا، به نوروز

Чу ошуро ва наврӯзанд , бо ҳам

چو عاشورا و نوروزند، با هم

Муҳайётар , буд асбоби мотам

مهیّاتر، بود اسباب ماتم

Балигар , оташӣ бошад ба хирман

بلی گر، آتشی باشد به خرمن

Насимаши шуъла вар созад , ба доман

نسیمش شعله ور سازد، به دامن

Касеро ,гар шарорӣ ҳаст дар ҷон

کسی را، گر شراری هست در جان

Буд боди баҳор ӯро чу нирон

بود باد بهار او را چو نیران

Ба захмӣ каз фироқи гули ъзорист

به زخمی کز فراق گل عذاریست

Намаки пошаши насими нўбҳорист

نمک پاشش نسیم نوبهاریست

Зғмгар хотирӣ бошад мушавваш

زغم گر خاطری باشد مشوّش

Навой не занад бар ҷонаши оташ

نوای نی زند بر جانش آتش

Баҳори имсол худ бошад азодор

بهار امسال خود باشد عزادار

Наво , хон булбулон дар тарафи гулзор

نوا، خوان بلبلان در طرف گلزار

зи доғи глрхони нинавое

ز داغ گلرخان نینوایی

Кунад булбул ба ҳар , баррагии навое

کند بلبل به هر، برگی نوایی

Ба ҷони булбули оташ дар гирифта

به جان بلبل آتش در گرفته

Ту гӯйии ранги хокистари гирифта

تو گویی رنگ خاکستر گرفته

Ба ҳар шохии нўохони андалебӣ

به هر شاخی نواخان عندلیبی

зи доғи қатли мазлӯми ғарибӣ

ز داغ قتل مظلومِ غریبی

Ту гӯйии сабзаи бас бо зеб ва зин аст

تو گویی سبزه بس با زیب و زین است

Хати сабзи ҷавонон ҳусайн аст

خط سبز جوانان حسین است

Ҳикоят мекунад сарви санавбар

حکایت می کند سرو صنوبر

зи сарви қомати аббосу Акбар

ز سرو قامت عبّاس و اکبر

Ҳазорон доғ дорад , лола бар дил

هزاران داغ دارد، لاله بر دل

зи доғи Акбари ширини шамоил

ز داغ اکبر شیرین شمایل

Чу байнами ҷониби райҳону сунбул

چو بینم جانب ریحان و سنبل

Ба ёди орад , марои он зулфу кокул

به یاد آرد، مرا آن زلف و کاکل

Мўлаҳ дар чамани бед ,асту шамшод

مولّه در چمن بید، است و شمشاد

зи ҳиҷри қосими нокоми ношод

ز هجر قاسم ناکام ناشاد

Шақоӣқгар , збӣ обӣ назор аст

شقایق گر، زبی آبی نزار است

Ҳамоно ҳалқи Тифл ширхор аст

همانا حلق طفل شیرخوار است

Ба нилӯфар , нигар ки чун сакина аст

به نیلوفر، نگر که چون سکینه است

Рахши силии зи силиҳои кӣна аст

رُخش سیلی ز سیلی های کینه است

Ба наргиси байн ки ҳамчун чашми зайнаб

به نرگس بین که همچون چشم زینب

Ба ҳасрати мондаи боз аз субҳ то шаб

به حسرت مانده باز از صبح تا شب

зи гулҳо ҷаъфариро чун байнам

ز گلها جعفری را چون بینم

зи доғи Авну ҷаъфари дили ғминм

ز داغ عون و جعفر دل غمینم

Дарахтӣ каз самар бошад хамида

درختی کز ثمر باشد خمیده

Ҳабибаст ӯ ки дар перии расида

حبیب است او که در پیری رسیده

Ба ёди ташнагони абри баҳорӣ

به یاد تشنگان ابر بهاری

Тарашшӯҳҳо , кунад аз ҳар канорӣ

ترشّح ها، کند از هر کناری

Збси саҳни чамани пар арғавон аст

زبس صحن چمن پُر ارغوان است

Ту гӯйии қатлгоҳ куштагон аст

تو گویی قتلگاه کشتگان است

Бунафша дар канори ҷӯйборон

بنفشه در کنار جویباران

Сияҳи пӯш аз ғами насрини изорон

سیه پوش از غم نسرین عذاران

Ҷавонони ҳусайни боҷисми сдчок

جوانان حسین باجسم صدچاک

Чу барги гули фитода бар сари хок

چو برگ گل فتاده بر سر خاک

Ҳамаи гули перҳани афтода дар хӯн

همه گل پیرهن افتاده در خون

Намӯда рашки гулшан рӯй ҳомӯн

نموده رشک گلشن روی هامون

Ҳама аз ҷом ваҳдат гашта саршор

همه از جام وحدت گشته سرشار

Шуданд аз мосўии якбораи безор

شدند از ماسوی یکباره بیزار

Ба куллӣ хешро , доданд аз даст

به کلّی خویش را، دادند از دست

Зҷоми лаъли соқӣ то абади маст

زجام لعل ساقی تا ابد مست

Зхўни минои танро карда холӣ

زخون مینای تن را کرده خالی

Намӯда пар , зи хами лоязолӣ

نموده پُر، ز خمّ لایزالی

Гирифтаи шоҳиди ҳақро , дар оғӯш

گرفته شاهد حق را، در آغوش

Намӯда ҳар ду оламро фаромӯш

نموده هر دو عالم را فراموش

« вафое » биўФои ин навбаҳор аст

«وفایی» بیوفا این نوبهار است

Баҳори гулшани дайн пойдор аст

بهار گلشن دین پایدار است

Буд доғи ҳусайни гулгашт ва бо ғам

بود داغ حسین گلگشت و با غم

Май ғам кам мабодо , аз аёғм

می غم کم مبادا، از ایاغم