Ходимаи бор дигар аз рӯй меҳр

خادمه بار دگر از روی مهر

Рафт сӯии хизмати он моҳи чеҳр

رفت سوی خدمت آن ماه چهر

Дид ки бинишаста ба тахти мурод

دید که بنشسته به تخت مراد

Ходимаро чашм чу бар вай фитод

خادمه را چشم چو بر وی فتاد

Гуфт дуоҳоу сано бе шумор

گفت دعاها و ثنا بی شمار

Ходима бо он санами глъзор

خادمه با آن صنم گلعذار

Кард басии ҳила ва саъйӣ намӯд

کرد بسی حیله و سعیی نمود

То ки забони боз ба гуфтан гушӯд

تا که زبان باز به گفتن گشود

Ҳоли дили зори ҷавонро бигуфт

حال دل زار جوان را بگفت

Ҳар чаҳ ба дил буд мар ӯро наҳуфт

هر چه به دل بود مر او را نهفت

Хандаи занони гашт чу гул дар саҳар

خنده زنان گشت چو گل در سحر

Гуфт ба он ходимаи к-эй бе ҳунар

گفت به آن خادمه کای بی هنر

Чанд ғами мардуми нодони хурӣ

چند غم مردم نادان خوری

Ҳаст марои ҷумлаи ҷаҳони муштарӣ

هست مرا جمله جهان مشتری

Гар шавад ӯ аз ғам рӯем ҳалок

گر شود او از غم رویم هلاک

Вар нашавад , ҳасани марои худ чаҳ бок

ور نشود، حسن مرا خود چه باک