Ходима омад ба бар ёри боз

خادمه آمد به بر یار باز

Гуфт ки эй сарви қади длнўоз

گفت که ای سرو قد دلنواز

Кор ҷавон рафт зи даст эй санам

کار جوان رفت ز دست ای صنم

намеравад аз дори ҷаҳони дам ба дам

می رود از دار جهان دم به دم

Бо дили пари ҳасрати азин хокдон

با دل پر حسرت ازین خاکدان

намеравад имрӯз дариғо ҷавон

می رود امروز دریغا جوان

Хӯн ҷавон ҳаст ба гардани туро

خون جوان هست به گردن ترا

Раҳм кун имрӯз битарс аз худо

رحم کن امروز بترس از خدا

Ханда ҳаме зад чу гули навбаҳор

خنده همی زد چو گل نوبهار

Бар сухани ходимаи он глъзор

بر سخن خادمه آن گلعذار

Ходима аз ханда ӯ ме гирист

خادمه از خنده او می گریست

К-эии санами ин хандаи дарин ҳол чист

کای صنم این خنده درین حال چیست

Кори ҷавони гашти табоҳи ин замон

کار جوان گشت تباه این زمان

Ҳаст турои айни гуноҳи ин замон

هست ترا عین گناه این زمان

Гуфт Аё ходимаи бўолФзўл

گفت ایا خادمه بوالفضول

Баҳр чаҳ гаштии ту дарин ғами малул

بهر چه گشتی تو درین غم ملول

Ман зкҷоу сухан ӯ куҷо

من زکجا و سخن او کجا

Шаҳ накунад ҳам нафасӣ бо гадо

شه نکند هم نفسی با گدا

ӯ чу накард ин суханонро қабул

او چو نکرد این سخنان را قبول

Ходима шуд бози дарин ғами малул

خادمه شد باز درین غم ملول

Пеш ҷавон омад ва бигирист зор

پیش جوان آمد و بگریست زار

Гуфт чаҳ созами ман бе эътибор

گفت چه سازم من بی اعتبار

Саъй кунам ман , нашавад кори рост

سعی کنم من، نشود کار راست

Зоти худованди ҷаҳон то чаҳ хост

ذات خداوند جهان تا چه خواست

Бркни азуи дил , чаҳ фурӯи баста Эй

برکن ازو دل، چه فرو بسته ای

Бар сари ин кӯй чаро шаста Эй

بر سر این کوی چرا شسته ای

Ҳасан ки каҷи халқ буд нек нест

حسن که کج خلق بود نیک نیست

Ҳасани накӯ , халқи накӯ лек нест

حسن نکو، خلق نکو لیک نیست

Бар кун азуи дил чаҳ нишастӣ бирав

بر کن ازو دل چه نشستی برو

Сӯфии саргаштаи ту аз ман бишинав

صوفی سرگشته تو از من بشنو