Бози ҷавон бо дил аФгор монад

باز جوان با دل افگار ماند

Рӯзу шубон рӯй ба девор монад

روز و شبان روی به دیوار ماند

Аз рухи дилдор умедӣ надошт

از رخ دلدار امیدی نداشت

Ваа чаҳ кунад , бахт сифедӣ надошт

وه چه کند، بخت سفیدی نداشت

Бо ғам ӯ гашта қарини рӯзу шаб

با غم او گشته قرین روز و شب

Карда ба як сӯи ҳамаи айшу тараб

کرده به یک سو همه عیش و طرب

Пас ҷигари хеш ба дандон гирифт

پس جگر خویش به دندان گرفت

Хона ба кӯии бут хандон гирифт

خانه به کوی بت خندان گرفت

Чашми ниҳода ба сари кӯй ӯ

چشم نهاده به سر کوی او

Ҷуста ба зории зи сабои буи ӯ

جسته به زاری ز صبا بوی او

Шаби ҳамаи шаб то ба саҳари зори зор

شب همه شب تا به سحر زار زار

Хоста аз ходима ӯ бори бор

خواسته از خادمه او بار بار

Серумаи чашмон шудаи хок дараш

سرمه چشمان شده خاک درش

Оҳ ки аз вай набӯд бовараш

آه که از وی نبود باورش

Ҳамчуи сегон бар сари кӯяши муқӣм

همچو سگان بر سر کویش مقیم

ӯ шудаи хўрснд ба бӯяши муқӣм

او شده خورسند به بویش مقیم

Хок дараш бистару болин ӯ

خاک درش بستر و بالین او

Сӯхта дар ғами дили мискин ӯ

سوخته در غم دل مسکین او

Бастаи миёнро ба дуои рақиб

بسته میان را به دعای رقیب

То ки наёбади зи рух ӯ насиб

تا که نیابد ز رخ او نصیب

Ҳар ки дар он кӯй замонӣ расед

هر که در آن کوی زمانی رسید

Хоки қдмҳош ба дида кашид

خاک قدمهاش به دیده کشید

ӯ ба ғаму дилбари азу бе хабар

او به غم و دلبر ازو بی خبر

Хандаи занон бо дгарон чун шукр

خنده زنان با دگران چون شکر

Даст дар оғӯш ба ёри куҳан

دست در آغوش به یار کهن

Сӯфӣ агар нола кунад гӯ макун

صوفی اگر ناله کند گو مکن

Он ки ба санҷоб кунад хоби хуш

آن که به سنجاب کند خواب خوش

Кӣ зи зимистон хабарӣ бошадаш

کی ز زمستان خبری باشدش

Ҳоли зимистон , зтнк ҷома пресс

حال زمستان، زتنک جامه پرس

Дарди дил аз ошиқ девона пресс

درد دل از عاشق دیوانه پرس

Ходимаи боз аз сари Меҳрӣ ки дошт

خادمه باز از سر مهری که داشت

Ҳиммати худ сӯии ҷавон бар гумошт

همت خود سوی جوان بر گماشت

Ин суханонро бар дилбар бигуфт

این سخنان را بر دلبر بگفت

Ишқ чу нофа натавонаш наҳуфт

عشق چو نافه نتوانش نهفت