Бор дигар ходимаи бовафо

بار دگر خادمه باوفا

Рафт ба назд бути фаррухи лақо

رفت به نزد بت فرخ لقا

Буд шабии он санами глъзор

بود شبی آن صنم گلعذار

Тозау хуррам чу гули навбаҳор

تازه و خرم چو گل نوبهار

Айшу ҷавонӣу тараб дар сараш

عیش و جوانی و طرب در سرش

Маҷлиси оростаи андари хӯриш

مجلس آراسته اندر خورش

Чанги навозону неи андари қадаҳ

چنگ نوازان و می اندر قدح

Маҷлисён гашта азуи пари фараҳ

مجلسیان گشته ازو پر فرح

Он бути айёр шуда ним маст

آن بت عیار شده نیم مست

Ходима дар хизмату шамъӣ ба даст

خادمه در خدمت و شمعی به دست

Он санам алқсаҳ бишуд сӯии боғ

آن صنم القصه بشد سوی باغ

Ходима дар пеш ва ба дасташи чароғ

خادمه در پیش و به دستش چراغ

Бози ҷавони роҳи сухан дарҷ кард

باز جوان راه سخن درج کرد

Нақди суханро ба маҳал харҷ кард

نقد سخن را به محل خرج کرد

Ҳеҷ ҷавобӣ нишнид аз нигор

هیچ جوابی نشنید از نگار

Ходима шуд бози азин ғами фигор

خادمه شد باز ازین غم فگار