эй лаби ширини ту ҳалвои қанд

ای لب شیرین تو حلوای قند

Қомати раънои ту сарви баланд

قامت رعنای تو سرو بلند

Саҳни биринҷӣ ки буд пари зқнд

صحن برنجی که بود پر زقند

Марҳам ҷонасту басии сӯдманд

مرهم جان است و بسی سودمند

Пеши қади дилкаши зноҷи байн

پیش قد دلکش زناج بین

Гашта хаҷали қомати сарви баланд

گشته خجل قامت سرو بلند

Мурғ дилам гашта асири асиб

مرغ دلم گشته اسیر اسیب

Рӯй халосӣ набӯд зон каманд

روی خلاصی نبود زان کمند

Чеҳра барафрӯхта бирёни сабоҳ

چهره برافروخته بریان صباح

То бирабоед дили мискин чанд

تا برباید دل مسکین چند

Дар арақ ояд шукр аз инфеъол

در عرق آید شکر از انفعال

Кок ба дукон чу кунад нимхнд

کاک به دکان چو کند نیمخند

Айб макун калла , ту кўрмоҷ ро

عیب مکن کله، تو کورماج را

Зон ки ба ҷоӣӣ нарасад худ писанд

زان که به جائی نرسد خود پسند

Ҳар ки чу сӯфӣ ба асал дод дил

هر که چو صوفی به عسل داد دل

Панд кличаҳ набӯд сӯдманд

پند کلیچه نبود سودمند