Дар чаман чун ёди он сарв хиромон ме кунам

در چمن چون یاد آن سرو خرامان می کنم

Булбулонро ҷамъ ва гулҳоро парешон ме кунам

بلبلان را جمع و گلها را پریشان می کنم

Ҳар саҳар каз шавқи ёди нон ва бирён ме кунам

هر سحر کز شوق یاد نان و بریان می کنم

Саҳни фиринеро ба ёдаши марҳам ҷон ме кунам

صحن فرنی را به یادش مرهم جان می کنم

Қомат зноҷ меояд марои он дам ба ёд

قامت زناج می آید مرا آن دم به یاد

« дар чаман чун ёд аз сарв хиромон мекунам »

«در چمن چون یاد از سرو خرامان می کنم»

Бар сар сирӣ кашӣдан зуларо бас мушкил аст

بر سر سیری کشیدن زله را بس مشکل است

Лек ман май нӯшам ва бар хеш осон ме кунам

لیک من می نوشم و بر خویش آسان می کنم

Нола ҷонсӯз дорад бар сари оташи кабоб

ناله جانسوز دارد بر سر آتش کباب

Майл аз он ман сӯии он мурғи хуш алҳон ме кунам

میل از آن من سوی آن مرغ خوش الحان می کنم

Дидам он маи гӯсфандӣ чанд бирён карда буд

دیدم آن مه گوسفندی چند بریان کرده بود

Сӯфии худро бигуфт имрӯз меҳмон ме кунам

صوفی خود را بگفت امروز مهمان می کنم

Бар сари бғро чу байнами қалияҳои чун ақиқ

بر سر بغرا چو بینم قلیه های چون عقیق

Ман куҷои ёди он замон аз лаъл ва марҷон ме кунам

من کجا یاد آن زمان از لعل و مرجان می کنم

Хостам дар гушнагии тадбир аз нону кабоб

خواستم در گشنگی تدبیر از نان و کباب

Дардам афзӯн мешавад чандон ки дармон ме кунам

دردم افزون می شود چندان که درمان می کنم