Равнақи аҳд шабобаст дигар бустон ро

رونق عهد شباب است دگر بستان را

намерасад муждаи гули булбули хуши алҳон ро

می رسد مژده گل بلبل خوش الحان را

Ҳар ки оварад ба кафи қалияи бодинҷон ро

هر که آورد به کف قلیه بادنجان را

Ба ҷӯй менахирад ҳишмати даҳ султон ро

به جوی می نخرد حشمت ده سلطان را

Ҳар машомӣ ки муаттар шавад аз буии кабоб

هر مشامی که معطر شود از بوی کباب

Чаҳ кунад буии гулу Настарану райҳон ро

چه کند بوی گل و نسترن و ریحان را

Нолаи мурғи шинав бар сари оташи ҷони сӯз

ناله مرغ شنو بر سر آتش جان سوز

Гӯ хамаш бош бигӯ булбули хуши алҳон ро

گو خمش باش بگو بلبل خوش الحان را

Гар ба сад ҷон нахирад тиккаи бирёни зи ту кас

گر به صد جان نخرد تکه بریان ز تو کس

Оқил он нест ки ҳаргиз бифурӯшад он ро

عاقل آن نیست که هرگز بفروشد آن را

Баҳри крмоҷ кабобаст дили банда валек

بهر کرماج کباب است دل بنده ولیک

Марҳам сина кунам ман ҷигари бирён ро

مرهم سینه کنم من جگر بریان را

Гушнагӣ , хоҷагар инаст ки ман май байнам

گشنگی، خواجه گر این است که من می بینم

Тарсами ин халқ ба нонеи бидиҳанди имон ро

ترسم این خلق به نانی بدهند ایمان را

Сӯфӣ хаста бигӯед зғми нони чандон

صوفی خسته بگوید زغم نان چندان

Ки фаромӯш кунад аҳли хиради тӯфон ро

که فراموش کند اهل خرد طوفان را