Ҳар киро даъватӣ шавад дўчор

هر که را دعوتی شود دوچار

Умр инаст гӯи ғанимати дор

عمر این است گو غنیمت دار

Саҳни бғрои пари зи қимаи сабоҳ

صحن بغرای پر ز قیمه صباح

Ҳаст чун марҳами дили аФгор

هست چون مرهم دل افگار

Чун раседӣ ба даъватии корӣ

چون رسیدی به دعوتی کاری

Нанишинӣ ту соъатии бекор

ننشینی تو ساعتی بیکار

Гар бигӯед касе ки сайр шудам

گر بگوید کسی که سیر شدم

Бикун аз баҳр ӯ , ту истиғфор

بکن از بهر او، تو استغفار

Чун тиҳии гашти суфра аз гарда

چون تهی گشت سفره از گرده

Баҳри зулаи кашӣ равон бурдор

بهر زله کشی روان بردار

Гӯштро нӯш кун ба кангари мос

گوشت را نوش کن به کنگر ماس

Зон ки бошад ҳамеша гулро хор

زان که باشد همیشه گل را خار

Пеши сӯфии мустаманди имрӯз

پیش صوفی مستمند امروز

Азтару хушк ҳар чаҳ ҳаст биор

از تر و خشک هر چه هست بیار

Саҳни моҳичаҳои хуби хотуни мол

صحن ماهیچه های خوب خاتون مال

Аз ду олам бааст як чангол

از دو عالم به است یک چنگال

Хуб тар мешавад зи қалияи биринҷ

خوب تر می شود ز قلیه برنج

Ҳамчуи рухсори дилбарон аз хол

همچو رخسار دلبران از خال

Меъда чун пар шавад зи нону асал

معده چون پر شود ز نان و عسل

Набӯд ҳеҷ ҳамчуи оби зулол

نبود هیچ همچو آب زلال

Хӯн бисёр хӯрда аз дунба

خون بسیار خورده از دنبه

Шуд мзъФр аз он парешони ҳол

شد مزعفر از آن پریشان حال

Сари худро чу дошт пӯшида

سر خود را چو داشت پوشیده

Макун аз ҳоли ҷӯши бўраҳи суол

مکن از حال جوش بوره سوال

Даъватӣ нест беҳтар аз бирён

دعوتی نیست بهتر از بریان

Пухта чун гашт эй замон ба камол

پخته چون گشت ای زمان به کمال

Дил пар дораму шиками холӣ

دل پر دارم و شکم خالی

Ту надории хабари азин аҳвол

تو نداری خبر ازین احوال

Дорам акнӯн ҳавои бғроиӣ

دارم اکنون هوای بغرایی

Дар серум ҳаст пухтаи савдое

در سرم هست پخته سودایی

Ҷони фидои биринҷ ва қалия кунам

جان فدای برنج و قلیه کنم

Гар биёбам нишон ӯ ҷое

گر بیابم نشان او جایی

Дар ҳамаи коинот мумкин нест

در همه کاینات ممکن نیست

Ҳамчуи зноҷи сарви болоӣ

همچو زناج سرو بالایی

Кас надидаст чун хиёри имрӯз

کس ندیدست چون خیار امروز

Нозуки ринди сабзи раъное

نازک رند سبز رعنایی

Сар ба каллаи куҷои фурӯди орад

سر به کله کجا فرود آرد

Ҳар киро даст дод гипоиӣ

هر که را دست داد گیپایی

Дили басӣ сайр кард дар олам

دل بسی سیر کرد در عالم

ӯ чу матбах наёфт маъвое

او چو مطبخ نیافت ماوایی

Матбахӣ лутф кун зи роҳи карам

مطبخی لطف کن ز راه کرم

Гар ба сӯфӣ буд туро рое

گر به صوفی بود ترا رایی

Орзӯӣ кабоб дораму нон

آرزوی کباب دارم و نان

Ёрб аз лутф хештан бирасон

یارب از لطف خویشتن برسان

Сар ба кунин кӣ фурӯди орад

سر به کونین کی فرود آرد

Ҳар ки дарёфт каллаи бирён

هر که دریافت کله بریان

Гар ба сад ҷони дилии фурушади кас

گر به صد جان دلی فروشد کس

Биҷуз акнӯн ки ҳаст баси арзон

بجز اکنون که هست بس ارزان

Хуррами он соъатӣ ки гурусна ро

خرم آن ساعتی که گرسنه را

Пеши оранди қалияи бодинҷон

پیش آرند قلیه بادنجان

Оҳ аз он кашкаки пар аз равған

آه از آن کشکک پر از روغن

Ки дили ришро буд дармон

که دل ریش را بود درمان

эй сабо дар ҳарими қалияи биринҷ

ای صبا در حریم قلیه برنج

Чун раседӣ салом ман бирасон

چون رسیدی سلام من برسان

Назарӣ кун бигӯ бар аҳволам

نظری کن بگو بر احوالم

Ки расидами зи иштиёқ ба ҷон

که رسیدم ز اشتیاق به جان

эй дил аз сҳнки мзъФри гӯй

ای دل از صحنک مزعفر گوی

Вази тнкҳои ҳамчуи чодргўӣ

وز تنکهای همچو چادرگوی

Сиркау сайрро ба як сӯ на

سرکه و سیر را به یک سو نه

Вази биринҷи вази шеру шукри гӯй

وز برنج وز شیر و شکر گوی

Чун бибинӣ ту мосро бар гӯшт

چون ببینی تو ماس را بر گوشت

Матбахиро саломи мо бар гӯй

مطبخی را سلام ما بر گوی

То туоне мурӣд бирён бош

تا توانی مرید بریان باش

Шарҳи авсофи он қлндргўӣ

شرح اوصاف آن قلندرگوی

Нону ҳалво агар ба даст ояд

نان و حلوا اگر به دست آید

Ҳар чаҳ гӯйии зи оби дигари гӯй

هر چه گویی ز آب دیگر گوی

Гар харидор гуядаш ки ба чанд

گر خریدار گویدش که به چند

Дили бирён ба ҷони баробари гӯй

دل بریان به جان برابر گوی

Мизбонро чу ёфтӣ танҳо

میزبان را چو یافتی تنها

Ҳоли сӯфӣ ба ӯ мукаррари гӯй

حال صوفی به او مکرر گوی

Аз асиби ин замон бигӯям боз

از اسیب این زمان بگویم باز

Зон ки дорам ҳавои умри дароз

زان که دارم هوای عمر دراز

Буии ош ҳалим ме ояд

بوی آش حلیم می آید

Рӯҳи ман оҳ мекунад парвоз

روح من آه می کند پرواز

Қалия давраст аз ту эй ттмоҷ

قلیه دورست از تو ای ططماج

Бирав ин дам ба сайр ва сирка бисоз

برو این دم به سیر و سرکه بساز

Ҳаст дар бастаи қалъаи гипо

هست در بسته قلعه گیپا

Кӣ шавад боз бар ман ин дар боз

کی شود باز بر من این در باز

Ҳаваси калла Эйаст дар сари ман

هوس کله ای است در سر من

Гар диҳад даст лек бе анбоз

گر دهد دست لیک بی انباز

Барра чун нест ин замони мавҷӯд

بره چون نیست این زمان موجود

Дами моҳӣ хушасту синаи боз

دم ماهی خوش است و سینه باز

СўФё чун ба матбахӣ барисӣ

صوفیا چون به مطبخی برسی

Аз ман нотавон бигӯ ин роз

از من ناتوان بگو این راز

Ҳар ки ӯ калла ёфт бо гипо

هر که او کله یافت با گیپا

Накунад ёди ҳаргиз аз шрбо

نکند یاد هرگز از شربا

Кам мабодои дарин ҷаҳон ёрб

کم مبادا درین جهان یارب

Аз сари халқи давлати бғро

از سر خلق دولت بغرا

Рӯзяши бод дар ҷаҳони доим

روزیش باد در جهان دایم

Ҳар киро орзӯ кунад акро

هر که را آرزو کند اکرا

Ҳалаеро ки дар бар гипост

حله ای را که در بر گیپاست

Назд ман беҳтараст аз воло

نزد من بهترست از والا

Бо мзъФр нишаста туршии боз

با مزعفر نشسته ترشی باز

Оҳ дар сар чаҳ дорад он лоло

آه در سر چه دارد آن لالا

Ҳар касеро ҳавас кунад чизе

هر کسی را هوس کند چیزی

Сӯфии мустамандро ҳалво

صوفی مستمند را حلوا

Гар гузари сӯй матбах андозӣ

گر گذر سوی مطبخ اندازی

Зинҳор ин сухан бигӯ аз мо

زینهار این سخن بگو از ما

Ман ки қалия биринҷ ме хоҳам

من که قلیه برنج می خواهم

Дар фироқаши ҷӯи дунба май коҳам

در فراقش جو دنبه می کاهم

Дар фироқи ҷамоли барӣоне

در فراق جمال بریانی

Ба фалак мерасад кунун оҳам

به فلک می رسد کنون آهم

Дар таманноӣ гарда медаҳ

در تمنای گرده میده

Ҳамаи шаб рӯй кардае боҳам

همه شب روی کرده ای باهم

Ҳамчуи полудаи дил буд ларзон

همچو پالوده دل بود لرزان

Баҳри Фрнин чу ӯст дилхоҳам

بهر فرنین چو اوست دلخواهم

намеравад рӯҳ дар паии ҳалво

می رود روح در پی حلوا

Бугзарад чун зи пеш ногоҳам

بگذرد چون ز پیش ناگاهم

Меъдагар пар шавад зи шеру биринҷ

معده گر پر شود ز شیر و برنج

з фалак бугзарад басии оҳам

ز فلک بگذرد بسی آهم

Ҳамчуи сӯфӣ ба сад забон гӯям

همچو صوفی به صد زبان گویم

Зон ки маддоҳи неъмат аллоҳ ам

زان که مداح نعمت الله ام

Гӯям акнӯн фазойили ангур

گویم اکنون فضایل انگور

Ки азуи боди чашми харбузаи давр

که ازو باد چشم خربزه دور

Ба амӣрӣ аз он расад фахрӣ

به امیری از آن رسد فخری

Ки азуи боғҳо буд маъмур

که ازو باغها بود معمور

Сҳнки себро саломии гӯй

صحنک سیب را سلامی گوی

Зон ки даврами з рӯй ӯ ба зарур

زان که دورم ز روی او به ضرور

Чун з шафтолуем умед баӣ

چون ز شفتالویم امید بهی

Нест , акнӯн нишастаам махмур

نیست، اکنون نشسته ام مخمور

Хуш буд аз анори лаби ҷӯшӣ

خوش بود از انار لب جوشی

Лек ӯ ҳаст дилбарии мастур

لیک او هست دلبری مستور

Дил ба анҷӣри майл аз он дорад

دل به انجیر میل از آن دارد

Каз биҳиштаст ёдгору зи ҳур

کز بهشت است یادگار و ز حور

Боғбонро бигӯӣ пайки сабо

باغبان را بگوی پیک صبا

Ин суханҳо зи сӯфии маҳҷӯр

این سخنها ز صوفی مهجور