Аз ҷумлаи дардҳо ғами он дӯсти баси маро

از جمله دردها غم آن دوست بس مرا

Бар бод бар диҳад чаҳ кунам ин ҳаваси маро

بر باد بر دهد چه کنم این هوس مرا

Ош трўш мекунад акнӯн ҳаваси маро

آش تروش می کند اکنون هوس مرا

эй матбахии зи лутф ба фарёди раси маро

ای مطبخی ز لطف به فریاد رس مرا

Нӯшами зи нону харбузаи чндонки ин замон

نوشم ز نان و خربزه چندانک این زمان

Дар синаи ҳеҷ ҷо набӯд як нафаси маро

در سینه هیچ جا نبود یک نفس مرا

Саҳни биринҷи пеши ман афтодау рақиб

صحن برنج پیش من افتاده و رقیب

Ҳамкоса гашта , ваа чаҳ кунам , хармагаси маро

همکاسه گشته، وه چه کنم، خرمگس مرا

Бемор гаштаам зи таманнои гӯшти боз

بیمار گشته ام ز تمنای گوشت باز

Сероби мос бояду лаҳми фарси маро

سیراب ماس باید و لحم فرس مرا

Аз сҳнк биринҷ барорам дамори ман

از صحنک برنج برآرم دمار من

Гар дар ҷаҳон мадад накунад ҳеҷ каси маро

گر در جهان مدد نکند هیچ کس مرا

Дастам кунун ба калла бирён наме расад

دستم کنون به کله بریان نمی رسد

Аз по дар оварад , чаҳ кунам ин ҳаваси маро

از پا در آورد، چه کنم این هوس مرا

Ҳар рӯз агар диҳанд ду сад нони гарда аш

هر روز اگر دهند دو صد نان گرده اش

Сӯфӣ ба умр хеш нагӯяд ки баси маро

صوفی به عمر خویش نگوید که بس مرا