Ҷонам ба лаб расед зи савдои он ҳабиб

جانم به لب رسید ز سودای آن حبیب

Вази ошиқии насиби ман инаст то насиб

وز عاشقی نصیب من این است تا نصیب

Он чарби рӯдае ки буд исм ӯ асиб

آن چرب روده ای که بود اسم او اسیب

Оё буд ки бар ман мискин шавад насиб

آیا بود که بر من مسکین شود نصیب

Дардӣаст ҷўъу шарбат ӯ равғану ҳалим

دردی است جوع و شربت او روغن و حلیم

Аз пеш матбахӣ нарӯм ҷониби табиб

از پیش مطبخی نروم جانب طبیب

Сирии з нон медаҳу полудаи асал

سیری ز نان میده و پالوده عسل

Амре буд маҳолу ҳадисӣ буд аҷиб

امری بود محال و حدیثی بود عجیب

Маҳбӯби ман чу гарда нонаст ин замон

محبوب من چو گرده نان است این زمان

Доне чаҳ лиззатӣ буд андари бағалу ҷайб

دانی چه لذتی بود اندر بغل و جیب

Дил дар каманди ҳалқаи занҷири злбёст

دل در کمند حلقه زنجیر زلبیاست

Касро мабод дар ду ҷаҳони ёди он ғариб

کس را مباد در دو جهان یاد آن غریب

Пайвастаи ёди меъдаи пар аз гардау биринҷ

پیوسته یاد معده پر از گرده و برنج

Ёрб дуои хастаи дилонро бикун аҷбиб

یارب دعای خسته دلان را بکن اجبیب

Сӯфӣ дар он замон ки ба мактаб шурӯ кард

صوفی در آن زمان که به مکتب شروع کرد

Алҳмди шукр атмъаҳ мехонд бо адиб

الحمد شکر اطمعه می خواند با ادیب