эй хиҷлат аз ҷамоли ту моҳи мунир ро

ای خجلت از جمال تو ماه منیر را

Бар бод дода шавқи ту ҷони фақир ро

بر باد داده شوق تو جان فقیر را

эй дил ба ёди дори биринҷ ба шер ро

ای دل به یاد دار برنج به شیر را

Чун матбахӣ бисоз мунаввари замир ро

چون مطبخی بساز منور ضمیر را

Ин қурс медаҳ ба буд аз шамсии фалак

این قرص میده به بود از شمسی فلک

эй осмон ба мо манимо он фатир ро

ای آسمان به ما منما آن فطیر را

Аз буии қалияи ҳабашӣ буд бе хабар

از بوی قلیه حبشی بود بی خبر

Аттор зон ниҳод бар оташи абир ро

عطار زان نهاد بر آتش عبیر را

Гипои нигар ки бо ҳама ҳишмат наме кунад

گیپا نگر که با همه حشمت نمی کند

Бо пардаи пиёзи баробари ҳарир ро

با پرده پیاز برابر حریر را

Бо он сияҳи дилӣ ба хато кард эътироф

با آن سیه دلی به خطا کرد اعتراف

Башнавад машк чун зи даҳани буии сайр ро

بشنود مشک چون ز دهن بوی سیر را

эй дили мурӣди қалияи биринҷӣ , кунун биё

ای دل مرید قلیه برنجی، کنون بیا

Дарёб пас ба дасти иродати ту пер ро

دریاب پس به دست ارادت تو پیر را

Сӯфӣ аз он змнти ду нон буд халос

صوفی از آن زمنت دو نان بود خلاص

Кӯи қӯти хеши сохтаи нони шъир ро

کو قوت خویش ساخته نان شعیر را