Айб риндон макун ин зоҳиди покизаи сиришт

عیب رندان مکن این زاهد پاکیزه سرشت

Ки гуноҳи дгарӣ бар ту нахоҳанд навишт

که گناه دگری بر تو نخواهند نوشت

Матбахии бози магари тинати моҳичаи сиришт

مطبخی باز مگر طینت ماهیچه سرشت

Ки шуд аз накҳати қимаи ҳамаи олам чу биҳишт

که شد از نکهت قیمه همه عالم چو بهشت

намерасад сирка ба бғро ва ба кочии дўшоб

می رسد سرکه به بغرا و به کاچی دوشاب

« ҳар касе он дуруди оқибати кор ки кишт »

«هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت»

Гарда медаҳ макун ҷамъи ту бо нони шъир

گرده میده مکن جمع تو با نان شعیر

Зон ки ҳайфаст зхўбӣ ки буд ҳамдами зишт

زان که حیف است زخوبی که بود همدم زشت

Хишти ҳалвои шукр аз дил ман ме наравад

خشت حلوای شکر از دل من می نرود

Чун бичинанд ба рӯй ман савдо зада хишт

چون بچینند به روی من سودا زده خشت

Гуфт хуши кӯзаи дўшоб ба ширини корӣ

گفت خوش کوزه دوشاب به شیرین کاری

Дасти дўшоби базак бар сари ман то чаҳ навишт

دست دوشاب بزک بر سر من تا چه نوشت

На ман андари паии нонам ба ҷаҳони саргардон

نه من اندر پی نانم به جهان سرگردان

« падарам низ биҳишти абад аз дасти биҳишт »

«پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت»

Сӯфӣ аз майкадагар фаҳм кунад буии кабоб

صوفی از میکده گر فهم کند بوی کباب

Аз дар каъба равад даст фишон сӯии кунишат

از در کعبه رود دست فشان سوی کنشت