Чаҳ гӯна арза кунам бо ту достони фироқ

چه گونه عرضه کنم با تو داستان فراق

Қалам магар бидиҳад шарҳ аз забони фироқ

قلم مگر بدهد شرح از زبان فراق

Фитода дар сари ман то ҳавои оши смоқ

فتاده در سر من تا هوای آش سماق

Биҷузи хаёли ваии ин дам наме пазам ба всоқ

بجز خیال وی این دم نمی پزم به وثاق

Ба ғайри атъима чун дар серум хаёлӣ нест

به غیر اطعمه چون در سرم خیالی نیست

Насиби ман « чаҳ кунам » , ин шудаст дар мисоқ

نصیب من «چه کنم»، این شدست در میثاق

Ҳавас кунад ман бечораро , чаҳ чора кунам

هوس کند من بیچاره را، چه چاره کنم

Биринҷу равғани зарди ин замон чу аҳли нифоқ

برنج و روغن زرد این زمان چو اهل نفاق

Талош пушт кунам рӯзи даъвати султон

تلاش پشت کنم روز دعوت سلطان

Агар зи паҳлавӣ ман бугзарад ҳазор чумоқ

اگر ز پهلوی من بگذرد هزار چماق

Дили шикаста , надорад ҳавои нони шъир

دل شکسته، ندارد هوای نان شعیر

Сухан дуруст бигӯям маро чу нест нифоқ

سخن درست بگویم مرا چو نیست نفاق

Ҷамоли каллаи бирён ба шаҳр агар набӯд

جمال کله بریان به شهر اگر نبود

Барояд аз дили бечораи ҷони зи айни фироқ

برآید از دل بیچاره جان ز عین فراق

Чу зикри айш буд нисфи айши сӯфӣ ро

چو ذکر عیش بود نصف عیش صوفی را

Ба ғайр атъима нанавишт андари ин авроқ

به غیر اطعمه ننوشت اندر این اوراق