эй зи савдои лаби лаъли ту шӯр ӣ ба намак

ای ز سودای لب لعل تو شور ی به نمک

Вази фурӯғи рухи ту тофтаи хуршеди фалак

وز فروغ رخ تو تافته خورشید فلک

Баради дил аз ман савдо зада гипоу кдк

برد دل از من سودا زده گیپا و کدک

Гар чаҳ бо қалия кабобаст марои ҳақи намак

گر چه با قلیه کباب است مرا حق نمک

Ба биринҷу асалу дунба , бирав орад ба ҳам

به برنج و عسل و دنبه، برو آرد به هم

Гар буд моли ман бесару поро , лаки лак

گر بود مال من بی سر و پا را، لک لک

зи таманнои кабобу ҳаваси нони тнк

ز تمنای کباب و هوس نان تنک

Ба само мерасад ин оҳи дили ман зи смк

به سما می رسد این آه دل من ز سمک

Зони замонӣ ки шудам муътақиди гардаи нон

زآن زمانی که شدم معتقد گرده نان

Накунад майли дилами ҷониби шамсии фалак

نکند میل دلم جانب شمسی فلک

Дар дилам ҳеҷ наёбанд ҷузи андешаи гӯшт

در دلم هیچ نیابند جز اندیشه گوشت

Баъди маргам чу дар оянд ба хоки он ду малик

بعد مرگم چو در آیند به خاک آن دو ملک

Аз шамемӣ ки зи ҳалвоӣ тар омад ба машом

از شمیمی که ز حلوای تر آمد به مشام

Дар пеши рӯҳ , равон меравад ин дам бе шак

در پیش روح، روان می رود این دم بی شک

Сӯфӣ бесару по май натавонад бӯдан

صوفی بی سر و پا می نتواند بودن

Бемнқо ки буд дар бағалаш чун кӯдак

بی منقا که بود در بغلش چون کودک