То дил ба доми зулфи сиёҳ ту мубталост

تا دل به دام زلف سیاه تو مبتلاست

Ҷони рамидаи байн ки гирифтор сад балост

جان رمیده بین که گرفتار صد بلاست

Дил дар каманди ҳалқаи занҷири злбёст

دل در کمند حلقه زنجیر زلبیاست

Ҷонами асири гарда нонаст , он куҷост

جانم اسیر گرده نان است، آن کجاست

Аз хӯрдаҳои қанд чаҳ гӯям ки ин замон

از خورده های قند چه گویم که این زمان

Дар дидаҳои ашк фишонам чу тўтёст

در دیده های اشک فشانم چو توتیاست

Моқўт агар шавад ман бечораро хуш аст

ماقوت اگر شود من بیچاره را خوش است

Ҳалвоитар ки марҳами дилҳои риши мост

حلوای تر که مرهم دلهای ریش ماست

Ошӣ ки ҳаст қалияи зангии ғулом ӯ

آشی که هست قلیه زنگی غلام او

Доне ва гарна бо ту бигӯям ки мосўост

دانی و گرنه با تو بگویم که ماسواست

эй нони гарм аз ман мискини саломи гӯй

ای نان گرم از من مسکین سلام گوی

Зноҷро ки он қаду болой ӯ балост

زناج را که آن قد و بالای او بلاست

Аз пеш матбахӣ нарӯм ҷониби ҳаким

از پیش مطبخی نروم جانب حکیم

Бемори ҷўъму нхўдоби ин замон шифост

بیمار جوعم و نخوداب این زمان شفاست

Сирии з нон медаҳу полудаи асал

سیری ز نان میده و پالوده عسل

Акнӯн магӯ ба мазҳаби сӯфӣ ки ин хатост

اکنون مگو به مذهب صوفی که این خطاست