Чу биёбӣ ба даҳри ёри халаф

چو بیابی به دهر یار خلف

Нанаҳй ҷоми бодаро аз каф

ننهی جام باده را از کف

Чун барояд зи деги ҳалвои туф

چون برآید ز دیگ حلوا تف

Лӯти хорони кашанди саф дар саф

لوت خواران کشند صف در صف

Хуррами он соъатӣ ки бошам шод

خرم آن ساعتی که باشم شاد

Ману бғрои ниҳодаи каф бар каф

من و بغرا نهاده کف بر کف

Завқҳо ёфтам зи саҳни биринҷ

ذوقها یافتم ز صحن برنج

Роҳат хотираст ёри халаф

راحت خاطر است یار خلف

Ҳар ки бе бенаҷусту лӯт задан

هر که بی بی نجست و لوت زدن

намекунад дар замонаи умри талаф

می کند در زمانه عمر تلف

Бонги нони тнки рабӯди ғамам

بانگ نان تنک ربود غمم

Сабаб айш бошад ореи даф

سبب عیش باشد آری دف

Дилам аз давр гуфт бо бирён

دلم از دور گفت با بریان

Ҳаст моро зи ту умеди шараф

هست ما را ز تو امید شرف

Гуфт сӯфии саҳар ба нону намак

گفت صوفی سحر به نان و نمک

« мо ърФноки ҳуққаи аърФ »

«ما عرفناک حقه اعرف»