Тоҷи сиёҳу зулфи сиёҳу рух чу моҳ

تاج سیاه و زلف سیاه و رخ چو ماه

Нашав ва намой бадар бибин дар шаби сиёҳ

نشو و نمای بدر ببین در شب سیاه

Ҳар мқблӣ ки фикр нҳорӣ кунад пагоҳ

هر مقبلی که فکر نهاری کند پگاه

Оё буд ки бар ман мискин кунад нигоҳ

آیا بود که بر من مسکین کند نگاه

эй каллаи дасти гир ки вақт аноят аст

ای کله دست گیر که وقت عنایت است

Каз ҷаври иштиҳо ба ту овардаам паноҳ

کز جور اشتها به تو آورده ام پناه

Оши трўши шаб ба чуғундар нишаста буд

آش تروش شب به چغندر نشسته بود

Он тираи рӯзгор аз он гашти рӯи сиёҳ

آن تیره روزگار از آن گشت رو سیاه

Ҳар кас ба рӯз ва шаб нахурд даъвати балиғ

هر کس به روز و شب نخورد دعوت بلیغ

Умр шариф карда ба биҳослии табоҳ

عمر شریف کرده به بیحاصلی تباه

Аз иштиёқи моҳии бирёну сайр ӯ

از اشتیاق ماهی بریان و سیر او

Оҳи дили шикастаи з моҳӣаст то ба моҳ

آه دل شکسته ز ماهی است تا به ماه

Он заҳматӣ ки дар ғами бирён ба ман расед

آن زحمتی که در غم بریان به من رسید

Саҳни биринҷи омадаи имрӯзи узри хоҳ

صحن برنج آمده امروز عذر خواه

Сӯфии муҳаббат азалӣ дошт бо кабоб

صوفی محبت ازلی داشت با کباب

Ҳастанд нону об ба даъвӣ ӯ гувоҳ

هستند نان و آب به دعوی او گواه