То кавкаби ҷамолаш дар замонаи ломъ

تا کوکب جمالش در زمانه لامع

Баҳри машъалаи доряш хуршед гашта толеъ

بهر مشعله داریش خورشید گشته طالع

То қурси моҳ нон шуд дар рӯй суфраи толеъ

تا قرص ماه نان شد در روی سفره طالع

Бар офтоб шуд танги гардун ки ҳаст восеъ

بر آفتاب شد تنگ گردون که هست واسع

Чун шоҳ харбуза шуд ногуҳи аён ба бозор

چون شاه خربزه شد ناگه عیان به بازار

Бингар хиёри пешаш чун гаштааст рокъ

بنگر خیار پیشش چون گشته است راکع

Дар иштиёқи бирён эй нони шер парвар

در اشتیاق بریان ای نان شیر پرور

Оҳи дили марои байни шабҳо чу барқи ломъ

آه دل مرا بین شبها چو برق لامع

Коғд ҳиҷоб қандаст андари дукони қаннод

کاغد حجاب قندست اندر دکان قناد

Ёрб барандоз , онро ки ҳаст монеъ

یارب برانداز، آن را که هست مانع

Моро ба саъй акнӯн рӯзӣ нашуд мзъФр

ما را به سعی اکنون روزی نشد مزعفر

эй нони ҷӯ дариғо зон ранҷҳои зойеъ

ای نان جو دریغا زان رنجهای ضایع

Даии носеҳӣ маро гуфт кун тарки нону бирён

دی ناصحی مرا گفت کن ترک نان و بریان

Ореи дил мсомҳ гӯйанд ҳаст восеъ

آری دل مسامح گویند هست واسع

Сӯфӣ ба даҳр медошт тоси Ҳарисаи умед

صوفی به دهر می داشت طاس هریسه امید

Акнӯн ба нони хушкӣ мискин шудаст қонеъ

اکنون به نان خشکی مسکین شدست قانع