эй ту чун зулф чарое , ба ман шайдои каҷ

ای تو چون زلف چرایی، به من شیدا کج

Рост гӯям манишин баҳри худо бо мо каҷ

راست گویم منشین بهر خدا با ما کج

Омадаи зулф ба дуздӣдани он себи зқн

آمده زلف به دزدیدن آن سیب ذقن

Ҳиндӯаст ва чаҳ аҷабгар буд он лолои каҷ

هندوست و چه عجب گر بود آن لالا کج

Бар бисот эй шаҳи хубон ба рухи зардами байн

بر بساط ای شه خوبان به رخ زردم بین

Ҳамчуи фарзини ту мтоз эй бути ман ъмдои каҷ

همچو فرزین تو متاز ای بت من عمدا کج

Сарви таъзими ту ҳар рӯз ба ҷо май орад

سرو تعظیم تو هر روز به جا می آرد

Буд ӯ пеши қади дилкаши ту болои каҷ

بود او پیش قد دلکش تو بالا کج

Гуфт . . . Ман имрӯзи рақиб ва ғалат аст

گفت...من امروز رقیب و غلط است

Рост ҳаргиз нашавад дар назари бинои каҷ

راست هرگز نشود در نظر بینا کج

Гар каҷӣ рост наёяд зхлоиқ аммо

گر کجی راست نیاید زخلایق اما

Хуш буд он хами абрӯ ба рухи зебои каҷ

خوش بود آن خم ابرو به رخ زیبا کج

Он парӣ чеҳра надонам ки чаро охири кор

آن پری چهره ندانم که چرا آخر کار

Бохт бо сӯфии длсўхтаҳи шайдои каҷ

باخت با صوفی دلسوخته شیدا کج