Май кашам ҳар нафас аз дарди ҷудои оўх

می کشم هر نفس از درد جدایی آوخ

Ҷгарӣ дорам аз андӯҳи фироқаши лхи лх

جگری دارم از اندوه فراقش لخ لخ

Машав эй дили ту малул аз сухани сарди рақиб

مشو ای دل تو ملول از سخن سرد رقیب

Хунакиро натавон кард бурун аз дили ях

خنکی را نتوان کرد برون از دل یخ

Назар аз ҷони дили хастаи ман бозмгир

نظر از جان دل خسته من بازمگیر

Гар фузунанд муҳибони ту аз мӯру малах

گر فزونند محبان تو از مور و ملخ

Оташи ҳафт сқр , лошӣ ва маъдӯм шавад

آتش هفت سقر، لاشی و معدوم شود

Шарарӣ гар фитад аз нори дилам бар дӯзах

شرری گر فتد از نار دلم بر دوزخ

. . . Шуда гуфтанд рақиб аз кӯяш

...شده گفتند رقیب از کویش

Буд оё ки збнёд бар уфтад он рух

بود آیا که زبنیاد بر افتد آن رخ

Май пазами бози хаёли лаби он ма , биншин

می پزم باز خیال لب آن مه، بنشین

То ки ҳалвои шукр пухта шавад дар матбах

تا که حلوای شکر پخته شود در مطبخ

Ҳар ки дар ишқ бибинад тан сӯфӣ гуяд

هر که در عشق ببیند تن صوفی گوید

Андарин хирқа чаҳ борӣк ва заъифаст ин нах

اندرین خرقه چه باریک و ضعیف است این نخ