Биё ки шоҳиди гул дар чамани ниқоби кушод

بیا که شاهد گل در چمن نقاب گشاد

Сари ниёзи суроҳе ба пои ҷоми ниҳод

سر نیاز صراحی به پای جام نهاد

Миён ба хизмати пер Муғон бабандам чун

میان به خدمت پیر مغان ببندم چون

Кушоди банди қабои ғунча дар чаман ба кушод

گشاد بند قبا غنچه در چمن به گشاد

Мабанд дил ба ҷаҳони кӯ ба кас вафо накунад

مبند دل به جهان کو به کس وفا نکند

Агар чаҳ тахт салимонаш меравад бар бод

اگر چه تخت سلیمانش می رود بر باد

Барор ғусли ту дар оби нестӣ ваон гуҳ

برآر غسل تو در آب نیستی وان گه

Дро ба майкада кин ҷост айни файзи обод

درآ به میکده کاین جاست عین فیض آباد

зи пери майкадаи бустони қадаҳ ба шарти адаб

ز پیر میکده بستان قدح به شرط ادب

Мурӣди ишқи шўў сар мапӣч азин иршод

مرید عشق شوو سر مپیچ ازین ارشاد

Ба кӯй ӯ нарасад каси магар ба илми адаб

به کوی او نرسد کس مگر به علم ادب

Ба каъба раҳ натавон баради ҷуз ба истеъдод

به کعبه ره نتوان برد جز به استعداد

Вафо ба кас накунад ин ҷаҳон бибин сӯфӣ

وفا به کس نکند این جهان ببین صوفی

Шуданд халқ чаҳ мағрури ин хароби обод

شدند خلق چه مغرور این خراب آباد