Гар сояи он моҳ ба сӯй чаман уфтад

گر سایه آن ماه به سوی چمن افتد

Аз рашки қадаши ларза ба сарв саман уфтад

از رشک قدش لرزه به سرو سمن افتد

Сад чашмаи оби Хизр аз хок барояд

صد چشمه آب خضر از خاک برآید

Ҳар ҷо ки луобӣ ба замини зон даҳан уфтад

هر جا که لعابی به زمین زآن دهن افتد

Рафт аз сари кӯии ту дил аз дасти рақибон

رفت از سر کوی تو دل از دست رقیبان

Сад оҳ аз он хаста ки давр аз ватан уфтад

صد آه از آن خسته که دور از وطن افتد

Ҳар ҷо ки барорам зи таманнои ту оҳӣ

هر جا که برآرم ز تمنای تو آهی

Фарёди азин воқеа бар мард ва зан уфтад

فریاد ازین واقعه بر مرد و زن افتد

Бингар ки чу мисбоҳи далелӣ шудаи равшан

بنگر که چو مصباح دلیلی شده روشن

Аз акси тани дӯст ки дар перҳан уфтад

از عکس تن دوست که در پیرهن افتد

Бар ғунча занад бӯсаи зи шавқи даҳан ӯ

بر غنچه زند بوسه ز شوق دهن او

Рӯзӣ ки сабои сӯии чамани ҳамчу ман уфтад

روزی که صبا سوی چمن همچو من افتد

Зон хусрави хубони дили сӯфӣ шудаи маҷрӯҳ

زان خسرو خوبان دل صوفی شده مجروح

Ореи ғами ширини ҳама бар кӯҳкан уфтад

آری غم شیرین همه بر کوهکن افتد