эй хаҷал дар чаман аз қомати ту сарви баланд

ای خجل در چمن از قامت تو سرو بلند

Чашми шӯхи ту сабақи бардаи збодоми Хуҷанд

چشم شوخ تو سبق برده زبادام خجند

Дили зобрўии ту пайваста гирифтор балост

دل زابروی تو پیوسته گرفتار بلاست

Чун раҳад мурғ ки афтода буд доми каманд

چون رهد مرغ که افتاده بود دام کمند

Ин чаҳ боло ва миёнаст ва чаҳ абрӯ ва чаҳ чашм

این چه بالا و میان است و چه ابرو و چه چشم

Ёрб аз чашм бидонат нарасад ҳеҷ газанд

یارب از چشم بدانت نرسد هیچ گزند

Чаҳ зании лоф з мем даҳани танги ҳабиб

چه زنی لاف ز میم دهن تنگ حبیب

Бирав эй ғунчаи сероб , ту бар хеши биханд

برو ای غنچه سیراب، تو بر خویش بخند

эй парӣ дар ғами савдои туами девона

ای پری در غم سودای توام دیوانه

Ноз то кӣ буду ҷавр ва ҷафоҳои ту чанд

ناز تا کی بود و جور و جفاهای تو چند

Чаҳ нишинӣ ба рақибону дилами хӯн созӣ

چه نشینی به رقیبان و دلم خون سازی

Гар вафое накунӣ ҷавру ҷафо ҳам мапаснд

گر وفایی نکنی جور و جفا هم مپسند

СўФё чанд кунӣ нола , з хубон гуфтӣ

صوفیا چند کنی ناله، ز خوبان گفتی

Гар ту хоҳӣ ки ба кас дил надиҳӣ дида бабанд

گر تو خواهی که به کس دل ندهی دیده ببند