Рӯзи азал ки тинат одам сиришта анд

روز ازل که طینت آدم سرشته اند

Бар сафҳаи дилами ғам ӯро навишта анд

بر صفحه دلم غم او را نوشته اند

Ошиқ шудӣ , ҳроинаҳ бояд ҷафо кашид

عاشق شدی، هرآینه باید جفا کشید

Бар медиҳад балӣ ба замин ҳар чаҳ кушта анд

بر می دهد بلی به زمین هر چه کشته اند

эй зоҳидӣ чу манъи ман аз ишқ ме кунед

ای زاهدان چو منع من از عشق می کنید

Ман чун кунам ки дар гули ман ин сиришта анд

من چون کنم که در گل من این سرشته اند

Ишқ аз барои зинати инсон падед шуд

عشق از برای زینت انسان پدید شد

Маҳрӯми азин шараф ба яқини дон , фиришта анд

محروم ازین شرف به یقین دان، فرشته اند

Онҳо расидаанд ба мақсӯди кини замон

آنها رسیده اند به مقصود کین زمان

Домони ғами гирифта ва худро биҳишта анд

دامان غم گرفته و خود را بهشته اند

Хӯн шуд дилам дар оташи савдояш ва ҳануз

خون شد دلم در آتش سودایش و هنوز

То бар серуми чаҳор зи ғам ӯ навишта анд

تا بر سرم چهار ز غم او نوشته اند

Дар ҷома дид чун тани сӯфӣ нигор гуфт

در جامه دید چون تن صوفی نگار گفت

Борӣктар азин нах дигар наришта анд

باریکتر ازین نخ دیگر نرشته اند