Дили барад аз ман он писари перҳани кабӯд

دل برد از من آن پسر پیرهن کبود

Гар ҷон нарафт дар пай ӯ , он дигар ки буд

گر جان نرفت در پی او، آن دگر که بود

Рафт оннигору гиря фузунаст ҳар замон

رفت آن نگار و گریه فزون است هر زمان

Чун рафт умр , ашк надомат бигӯ чаҳ суд

چون رفت عمر، اشک ندامت بگو چه سود

Ҳар ҷои сурӯди ишқ ту гӯйанд ошиқон

هر جا سرود عشق تو گویند عاشقان

Аз чашмасор дида ман меравад дуруд

از چشمه سار دیده من می رود درود

Дар сина ҷой кард чу ҷон дар бадани муқӣм

در سینه جای کرد چو جان در بدن مقیم

Ҳар новакӣ ки бар дили маҷрӯҳ ман гушӯд

هر ناوکی که بر دل مجروح من گشود

Ошиқ ба ҷавр бар натавонист дошт дил

عاشق به جور بر نتوانست داشت دل

Ҳар чанд хешро ба ҷафоӣ ту озмуд

هر چند خویش را به جفای تو آزمود

Ойӣнаи дилам шуда аз занги ғами сиёҳ

آیینه دلم شده از زنگ غم سیاه

Ҷузи бода кӣ тавон зи дили он зангро задуд

جز باده کی توان ز دل آن زنگ را زدود

Он дам ба ишқи даст дар оғӯши доштам

آن دم به عشق دست در آغوش داشتم

Кодм ҳануз дар адами ободи хуфта буд

کادم هنوز در عدم آباد خفته بود

Дар чанги ғами фитода , чаҳ созад , аҷиб нест

در چنگ غم فتاده، چه سازد، عجیب نیست

Сӯфӣ мустаманд бинолад агар чу авд

صوفی مستمند بنالد اگر چو عود