Моҳи ман ранҷида шуд ё раби гуноҳи ман чаҳ буд

ماه من رنجیده شد یا رب گناه من چه بود

Ман надонам дар раҳи бахти сиёҳи ман чаҳ буд

من ندانم در ره بخت سیاه من چه بود

Гар наме сӯзади дилам дар оташи савдоӣ ӯ

گر نمی سوزد دلم در آتش سودای او

Ҳар шабии сӯии фалаки ин дӯди оҳи ман чаҳ буд

هر شبی سوی فلک این دود آه من چه بود

Даъвии ишқ ту кардам ло наслам доштӣ

دعوی عشق تو کردم لا نسلم داشتی

Ин лаби хушк ва ду чашмтар гувоҳи ман чаҳ буд

این لب خشک و دو چشم تر گواه من چه بود

Ман на худ гаштами асири ишқи он шӯхи ин замон

من نه خود گشتم اسیر عشق آن شوخ این زمان

эй мусулмонон намедонам ба роҳи ман чаҳ буд

ای مسلمانان نمی دانم به راه من چه بود

Гар сари маҳбӯбӣ ман нест он хуршед ро

گر سر محبوبی من نیست آن خورشید را

Дар рухам хандидани пинҳони моҳи ман чаҳ буд

در رخم خندیدن پنهان ماه من چه بود

Халқ дар кӯяши басӣ буд ва ман бечораи ҳам

خلق در کویش بسی بود و من بیچاره هم

Гар на мақсӯдами бад ӯ ҳар дами нигоҳи ман чаҳ буд

گر نه مقصودم بد او هر دم نگاه من چه بود

Халқ май пурсанади сӯфӣ аз чаҳ баргардед ёр

خلق می پرسند صوفی از چه برگردید یار

Чун кунам ёрон , намедонам гуноҳи ман чаҳ буд

چون کنم یاران، نمی دانم گناه من چه بود